அரசியல்

மதம் அதன் இயல்பில் இல்லாதபோது

– எஸ்.ஜி.ரமேஷ் பாபு

மோடி பதவியேற்றது முதல் நாடு முழுவதும் நாள் ஒன்றுக்கு இரண்டு மதக்கலவரங்கள் நடந்து வருகிறது என்ற தகவல் நமது ஊடகங்களால் அவ்வுளவு பெரிதாக கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. மதத்தின் பெயரால் கலவரங்களில் அல்லது கொலைகளில் ஈடுபடுபவர்கள் எவ்வித அச்சமும் இல்லாமல் அதில் ஈடுபடமுடிகிறது. இதற்கு ஆதரவான தார்மீக உணர்வும், ஆதரவும் மோடியின் ஆட்சியில் எப்படிக் கிடைக்கிறது என்பது வரலாற்றுப் பூர்வமாக புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டியதாகிறது.

பல்லாண்டு காலமாக மக்களின் நம்பிக்கை சார்ந்து மட்டுமே இருந்த மதம், நவீன அரசியலின் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை எங்கிருந்து பெற்றது? அது நவீன அரசியலில் காலடி எடுத்துவைக்க அடிப்படை எங்கு உருவானது? மன்னர்களும் படைகளும் மட்டுமே கோலோச்சிய அரசியலில் மக்கள் பங்கெடுத்தது எப்போது? இவைகளை கொஞ்சமேனும் தொடர்பு படுத்தாமல் இன்றைய அரசியலின் மதவாத நடவடிக்கையை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

ஒற்றுமையை குலைக்க பயன் படுத்தப்பட்ட மதம்

1857ம் ஆண்டு நடந்த ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிரான முதல் விடுதலைப் போராட்டம் இஸ்லாமியர்களும் இந்துக்களும் மதம் கடந்து நடத்திய தீரம் மிகுந்த போராட்டம் ஆகும். பிரிடிஷ்காரர்களுக்கு எதிராக இந்திய சமூகத்தில் முதல் மாபெரும் ஒன்றிணைவாக இது திகழ்ந்தது. இந்தியாவைத் தொடர்ந்து ஆள வேண்டுமெனில், இந்த ஒற்றுமையை சீர்குலைக்காமல் முடியாது என்பதையும் ஆங்கிலேயர்கள் புரிந்துகொண்டனர். அந்தப் போராட்டத்தை இரத்த வெள்ளத்தில் மூழ்கடித்த பிறகுதான் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திடமிருந்து நேரடியாக ஆட்சியதிகாரத்தை ஆங்கிலேய அரசாங்கம் பெற்றுக்கொண்டது.

அதன் பிறகு, பல ஆண்டுகள் கழிந்து ஆயுதங்களற்ற அரசியல் போராட்டங்கள் துவங்கின. அரசியல் இயக்கங்கள் தோன்றின. முதல் விடுதலைப் போருக்கு 26 ஆண்டுகள் கடந்து 1885ம் ஆண்டு காங்கிரஸ் கட்சி தோன்றிய பின்னணி, ஆங்கிலேய அரசாங்கத்திடம் இந்திய உயர் வர்க்கத்திற்கு சலுகைகள் பெறுவதாகவே இருந்தது. ஆனால் அதன் பிறகு வெகுமக்களை ஈர்க்கும் சக்தியாக மாற்றம் கொண்டது. குறிப்பாக, காந்தி அவர்கள் தலைமையேற்றதும் அதன் வீரியம் அதிகமானது. இதே நேரத்தில்தான் நவீன அரசியல் சகாப்தம் இந்தியாவில் ஏற்பட்டது. தொழிற்சாலைகளில், ஒரு ஆலையின் கீழ் திரண்ட தொழிலாளர் திரளோடும், பரவலாக படித்த முதல் தலைமுறையோடு அம்மாற்றம் எழுந்தது.

இதற்கிடையில் நாடெங்கிலும் பரவிக்கொண்டிருந்த தேசிய விழிப்புணர்வையும், ஆங்கிலேய எதிர்ப்பு போராட்டத்தையும் அடக்குவதற்காக அனைத்து வழிகளையும் ஆங்கிலேயர்கள் பயன்படுத்தத் துவங்கினர். அதில் முக்கியமானது மதரீதியாக மக்களை பிரித்தாள்வதாகும். இதன் ஒரு பகுதியே கேர்சன் பிரபு வங்காளத்தைப் பிரிக்க முயன்றதாகும். இந்துக்களுக்கும் முஸ்லீம்களுக்குமிடையில் பகைமையை உருவாக்க கடும் முயற்சி மேற்கொண்டனர். தேசிய இயக்கத்தின் தலைமையில் இரு மதத்தைச் சார்ந்த மக்களும் போராடியதால் அந்த ஒற்றுமைக்கு வெற்றி கிடைத்தது.

இந்தத் தோல்வி ஆங்கிலேயர்களை இரு பக்கம் உள்ள மதவாத அமைப்புகளுக்கும் தூபம் போட்டு வளர்க்கத் தேவையை உருவாக்கியது. ஒத்துழையாமை இயக்கமும், காங்கிரஸ் மற்றும் கிலாபத் இயக்கங்களும் சேர்ந்து வளர்த்து வந்த ஒற்றுமையும் ஆவேசமும் சௌரி சௌரா சம்வத்தைத் தொடர்ந்து போராட்டத்தைக் கைவிட்டதால் தேக்க நிலையை அடைந்தது. இந்த நிலையைப் பயன்படுத்தி ஆங்கிலேயர்கள் இந்துமதவெறியர்களைத் தூபம் போட்டு வளர்த்தனர். பல்வேறு இடங்களில் வகுப்பு மோதல்கள் வெடித்தது.

இந்து முஸ்லீம் ஒற்றுமை, அகிம்சை, தீண்டாமை ஒழிப்பு போன்ற முழக்கங்கங்களை வகுப்புக்கலவரங்கள் மூலம் பின்னுக்குத் தள்ள முயற்சித்தனர். இது ஒரு புறம் எனில் மற்றொரு பக்கம், ஆங்கிலேயர்கள் உருவாக்கிய வேலை வாய்ப்புகளில் வாய்ப்பு பெருவதற்காக வகுப்புவாதத் தீ பற்றவைக்கப்பட்டது,

விடுதலை முழக்கத்துடன் இணைக்கப்பட்ட மதம்

மதம் இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் மையப்பகுதிக்கு வர ஒரு முக்கியக் காரணமாக இந்தியத் தேசிய காங்கிரஸ் தலைமை பீடத்தில் அமர்ந்திருந்த பால கங்காதர திலகர், பிபின் சந்திர பால், லாலா லஜபத் ராய் ஆகியோர் முக்கியக் காரணமாய் இருந்தனர். பார்ப்பன சிந்தனைகளையும், பிற்போக்குத்தனங்களையும் இவர்கள் முழுமையாக உளப்பூர்வமாக நம்பினர். மேற்கண்ட மூவரும் ஆரிய சமாஜம், பிரம்ம சமாஜம் ஆகியவற்றுடன் கொண்டிருந்த நெருக்கத்தின் காரணமாகவும், தங்களுக்கே உரித்தானதொரு சமூகக் கண்ணோட்டத்தின் காரணமாகவும் மற்றவர்களால் கூர்ந்து கவனிக்கத்தக்கவர்களாக இருந்தனர்.

காங்கிரசிலும், இந்துமகாசபையிலும் ஒரே நேரத்தில் அங்கம் வகித்துச் செயல்பட லாலா லஜ்பத்ராய்க்கு தடையேதும் இருந்ததில்லை. சிவாஜி பூஜைகளையும், விநாயகர் விழாக்களையும் விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக சித்தரித்துக் காட்டுவதில் திலகருக்கு எந்தத் தயக்கமும் இருந்ததில்லை. ஆனால் 1920 களுக்குப் பின் காங்கிரசில் பிறந்த காந்தி யுகம் இந்தப் பாதைகளுக்கு நேரெதிர் நிலைபாட்டை எடுத்தது. 1932 ஜூலை 13 ஆம்தேதி “யங் இந்தியா”வில் காந்தி “அரசியலில் திலகரின் கொள்கையைவிட கோகலே அவர்களின் கொள்கையைத்தான் நான் பெரிதும் ஆதரிப்பேன்” என எழுதிய பின்னணியில் இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

மைய அரங்கிற்கு வர முயன்ற மதவாதம்

இந்தியாவில் காங்கிரஸ்காரர்கள், கம்யூனிஸ்டுகள், சோசலிஸ்டுகள், முஸ்லீம் லீக் அமைப்பினர் பல்வேறு புரட்சிகரக் குழுக்கள் ஆங்கிலேய ஆட்சியை எதிர்த்து தீரத்துடன் போராடிக்கொண்டிருந்த போது இந்து மகா சபையும், ஆர்.எஸ்.எஸ் இயக்கமும் ஆங்கிலேயர்களுக்கு சேவை செய்துகொண்டிருந்தனர். அதிலும் குறிப்பாக, ஆர்.எஸ்.எஸ் தன்னை ஒரு கலாச்சார அமைப்பு என்ற போர்வைக்குள் ஒளித்துக்கொண்டு ஒரு அகண்ட பாரதத்தை அமைக்கும் கனவில் இருந்தது. நானாஜி தேஷ்முக் வெளிப்படையாகவே கூறினார் “தங்களுக்கு அரசியல் ரீதியான கடைமைகள் இல்லை, இந்துக் கலாச்சாரத்தை பாதுகாக்கின்ற இந்து ராஷ்டிரத்தை அமைப்பதற்கான கலாச்சாரக் கடமைகள் மட்டுமே இருக்கிறது”.

ஆனால், அவர்களின் நோக்கம் வகுப்புக் கலவரங்கள் மூலம் இந்த நாட்டை ஒரு மதவாத நாடாக மாற்றுவதாகவே இருந்தது. ஆர்.எஸ்.எஸ் துவங்கப்பட்ட இரண்டாம் ஆண்டில் (1927) நாக்பூரில் நடந்த முதல் ஷாகா முடிந்த இரண்டாம் வாரத்தில் நன்கு திட்டமிடப்பட்ட வன்முறைக் கலவரத்தை இஸ்லாமிய மக்களுக்கு எதிராக நிகழ்த்தினர். அதன் தொடர்ச்சிதான் விடுதலைக்குப் பின்னரும் தொடர்ந்தது. ஜபல்பூர், ராஞ்சி, அலிகர், பீவாண்டி, அகமதாபாத், ஹைதராபாத், பகல்பூர், பதௌன், மீரட், கரீம்கஞ்ச், சயிஸ்ப, நாசிக், பம்பாய், கன்னியாகுமரி, கோவை, தலைச்சேரி என இன்று வரை தொடர்கிறது.

1970ல் பிவாண்டி, ஜல்கோன், மகத் ஆகிய இடங்களில் நடந்த வகுப்புக் கலவரங்கள் குறித்து விசாரித்த மதன் கமிஷன் கீழ்வருமாறு குறிப்பிடுகிறது. “வகுப்பு மோதல்கள் திடீரென எதிர்பாராமல் தோன்றுபவை அல்ல. ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்துக்கான திட்டமிட்ட செயல்களின் மூலமே அவை வெடிக்கின்றன. வகுப்புவாத வன்முறையைத் தூண்டும் பிரச்சாரங்கள், வகுப்புவாதச் சாயம் பூசப்படும் சின்னஞ்சிறு மோதல்கள், இட்டுக்கட்டப்பட்ட பொய்க்கதைகளையும், அவதூறுகளையும் திட்டமிட்டுப் பிரச்சாரம் செய்தல். இவற்றின் மூலமாக மனித மனங்களில் மாச்சர்யங்களையும், பகைமையையும் விதைத்து அவர்களின் சிந்தனைப் போக்கை வன்செயல்களில் ஈடுபடத் தூண்டுவது இவைதான் கலவரங்களுக்கான செயல் திட்டம்”

இதர சமூதாயங்களின் ஆச்சாரங்களை நையாண்டி செய்தல், குறிப்பாக, முஸ்லீம்களை தேசத் துரோகிகள்,பாகிஸ்தான் ஏஜெண்டுகள் எனப் பிரச்சாரம் செய்தல், வாக்குகள் பெறுவதற்காக முஸ்லீம்களை இங்குள்ள அரசியல் கட்சிகள் ஆதரிப்பதாகப் பிரச்சாரம் செய்தல், இந்துக்களின் உரிமைகளையும், வாய்ப்புகளையும் முஸ்லீம்கள் தட்டிப் பறிப்பதாக கூறுதல், பிரிவினையின் போது முஸ்லீம்களால் நடத்தப்பட்டதாக கூறப்படும் கொடூரமானக் கற்பனை கதைகள், கடந்த கால முஸ்லீம் மன்னர்கள் கோயில்களை தகர்த்தார்கள் எனத் தொடர்ந்து பிரச்சாரம் செய்தல் என சாதாரண மத நம்பிக்கை கொண்ட மக்களிடம் அவர்கள் செய்கின்ற பிரச்சாரம் சமூகத்தில் ஒருவிதமான ஆதரவை அவர்கள் பெறத் தளம் அமைக்கிறது.

வினைக்கு எதிர்வினையாக

இந்து மதவாதிகளின் இந்தத் திரட்டலுக்கு எதிராக இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத அமைப்புகளும் தங்களை ஒன்றிணைக்கத் தொடர் முயற்சிகளை மேற்கொண்டனர். 1906 ஆம் ஆண்டு துவங்கப்பட்ட முஸ்லீம் லீக் விடுதலைப் போரில் முக்கிய பங்காற்றியது. ஆனால் 1925ம் ஆண்டுக்கு பின்னால் அதன் தலைவர்களில் ஒருசிலர் சிந்தனை மாறத்துவங்கியது. காரணம் 1925ல் துவங்கப்பட்ட ஆர்.எஸ்.எஸ். இயக்கம் இந்துஸ்தான் என்ற கோஷத்தை முன்வைத்து வகுப்புவாதத் திரட்டலை மேற்கொள்ளத் துவங்கியதும் அதற்கு எதிர்வினையாக பாகிஸ்தான் என்ற கோஷம் உருவாக துவங்கியமேயாகும்.

பெரும்பான்மை இந்துக்கள் கொண்ட நாட்டில் சிறுபான்மை இஸ்லாமியர்களுக்கு எவ்விதப் பாதுகாப்பும் இருக்காது எனப் பிரச்சாரம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. நாடு முழுவதும் நடந்த வகுப்புக் கலவரங்கள் இந்த அச்ச உணர்வுக்கு மேலும் வலுகூட்டியது. இதைத்தான் ஆங்கில ஆட்சியாளர்களும் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர். இஸ்லாமியர்களுக்கான தனி தேசத்தின் தேவை வலியுறுத்தப்பட்டதை அவர்கள் மறைமுகமாக ஆதரித்தனர். ஏற்கனவே, அவர்கள் 1.89 லட்சம் சதுர மைல் பரப்பளவு கொண்ட, 8 கோடி மக்கள் வசித்து வந்த வங்கத்தை 1905ம் ஆண்டு மத அடிப்படையில் பிரித்ததற்கு கடுமையான எதிர்ப்பு இருந்தது. இந்த எதிர்ப்பு அடங்கவேண்டுமாயின் இஸ்லாமியர்கள் தனிநாடு கோரிக்கை அவர்களுக்கு அவசியமானதாக இருந்தது.

ஆனால், இஸ்லாமியர்களும் இந்துக்களும் இணைந்து அரசியல் ரீதியாக ஒற்றுமையாக தொடர்ந்து போராடியதன் விளைவாக 1911ம் ஆண்டு கிழக்கு வங்கமும் மேற்கு வங்கமும் ஒரே வங்கமாக மீண்டும் இணைந்தன. இந்த ஆங்கிலேயர்களின் தோல்வி அவர்களுக்கு தீரா வடுவாக இருந்தது. எனவே ஒரு பிரம்மாண்டமான நிலப்பரப்பும், மக்கள் தொகையும் கொண்ட நாட்டை அப்படியே வைத்திருத்தல் நலமல்ல என உணர்ந்தனர். எனவே, இந்திய நாட்டின் ஒற்றுமையான இயல்பை உடைக்க மதத்தைப் பயன்படுத்தினர்.

இரு மத அடிப்படைவாத சக்திகளும் ஒன்றுக்கொன்று பரஸ்பரம் உதவிக்கொண்டன. இரு அடிப்படைவாத அமைப்புகளையும் ஆங்கிலேய அரசாங்கம் தூபம் போட்டு வளர்த்தது. அதன் விளைவுகளை தேசம் அறுவடை செய்து 68 ஆண்டுகள் ஆகின்றது. பாகிஸ்தான் போல இந்துஸ்தான் படைக்கத்துடிக்கும் அமைப்புகள் மெல்ல மெல்ல தேசமெங்கும் பரவி வருகிறது. அந்தக் கொள்கையை கொண்ட ஒரு அமைப்பால் இப்போது ஆட்சியதிகாரத்தை கைப்பற்ற முடிந்திருக்கிறது.

மதம் அதன் இயல்பில் இல்லாதபோது..
இப்போது பிரச்சினை மதம் அல்ல. மதவாதம்தான். காந்தியை விட சிறந்த இந்து மதப்பற்றாளர் யாரும் இல்லை. ஆனால் அவர் மதத்தை தனக்கான தனிப்பட்ட பண்பாக வைத்திருந்தார். அதனால்தான் அவரது பிராத்தனைக் கூட்டங்களில் ஈஸ்வர அல்லா தேரே நாம் என முழங்க முடிந்தது. அவரது பிராத்தனைகளில் இந்து, இஸ்லாம், கிருத்துவ மத வாசகங்களை சொல்ல முடிந்தது. ஆனால், மத அடிப்படைவாதம் பிற மதங்களின் மீது துவேஷத்தையே அடிப்படையாகக் கொண்டு இயங்குவதாகும். அதனால்தான் மாற்று மதத்தவர் மீது அவர்களால் அன்பு பாராட்ட முடியவில்லை. கொடூரக் கொலைகளையும், அரக்கத்தனமான தாக்குதலைகளையும் நடத்த முடிகிறது.

இந்திய விடுதலைப் போரட்டத்தின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்த இந்திய முதலாளிகளுக்கு நீண்டகாலம் காங்கிரஸ் பேரியக்கம், அவர்களின் செல்வ வளங்களை பெருக்க சேவை செய்யும் கருவியாகவே இருந்தது. இந்தியத் தேசிய முதலாளிகள் இப்போது மாபெரும் சர்வதேச சந்தையில் போட்டியிடும் அளவுக்கு பன்னாட்டு பெருமுதாளிகளாக வளர்ச்சி பெற்றுள்ளனர். காங்கிரஸ் மீதான கவர்ச்சி நவீன பொருளாதர கொள்கை அமலாக்கத்தால் உதிரத்துவங்கியதும் அந்த இடத்தில் அதே கொள்கையை அதைவிட அதிகம் நேசிக்கும் பாஜக எனும் ஒரு கட்சியை அமர வைத்துள்ளனர். ஆனால் இப்போது நடந்திருப்பது ஆட்சி மாற்றம் மட்டுமல்ல.

இந்திய அரசியல் கட்டமைப்பை, மக்களின் வாழ்க்கை, மதச்சார்பற்ற பண்புகளை, மதத்தின் பெயரால் சிதைத்துப் போடும் ஒரு அதிகார மாற்றமாகும் இது. இந்து மதவாத அமைப்புகளின், சித்பவன பார்பனர்களின் கனவான இந்து ராஸ்டிரம் அமைப்பதற்கான முயற்சி. அதனால்தான் ஆர்.எஸ்.எஸ் சேவகனான மோடியின் ஆட்சியில் நாள் ஒன்றுக்கு இரண்டு மதக் கலவரங்கள் நிகழ்கின்றன. சமூகக் கட்டமைப்பில் மதம் அதன் இயல்பில் இல்லாமல், மதவாதமாய் மாறி அரசியல் அரங்கில் நுழைகின்றபோது சமூக இயல்பை நாசப்படுத்தும் என்பதற்கான துவக்கம்தான் இது. இனிதான் அதன் முழுப் பரிமாணம் இனிதான் சமூகத்தின் பொதுப்புத்தியை ஆட்கொள்ள இருக்கிறது.

இந்திய வரலாற்றின் வழிநெடுக மதம் தன் அடையாளத்தைத் தூவியபடியே வந்துள்ளது. மதம் மதவாதமாக மாறாமல் பாதுகாக்க அதை ஒட்டுமொத்தமாக புறக்கணிக்காமல், அதன் இயல்பை உள்வாங்கி செரிக்கவேண்டி இருக்கிறது, மார்க்ஸ் கூறுவது போல “ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் ஏக்கப் பெருமூச்சாக, இதயமற்றவர்களின் இதயமாக, துன்பங்களை மறக்கச் செய்யும் (அபின்) போதைப்பொருளாக” மதம் வினையாற்றும் போது நாம் இன்னும் ஆழமான விவாதங்களை முன்னெடுக்க வேண்டியுள்ளது. விவாதங்களை துவக்குவோம்!

Related Posts