பால்புதுமையினர் வெளிப்பாடும் சமூக எண்ணமும் . . . . . . . . . . . . !

சமீபகாலங்களில் தங்களது பாலீர்ப்பு அல்லதுபாலினத்தை வெளிப்படுத்துவது பற்றியஉரையாடல்கள் LGBTQ+ மக்கள் மற்றும் பொதுச்சமூக மக்கள் மத்தியில் அதிக அளவில்ஏற்பட்டுள்ளது. தனது பாலினத்தையோ அல்லது பாலீர்ப்பையோ வெளிப்படையாய் சொல்லிவாழும் LGBTQ+ மக்கள் மட்டுமே மனசாட்சிக்குகட்டுப்பட்டு, அதற்கு துரோகம் இழைக்காமல்வாழ்பவர்கள் எனும் கருத்துக்களை சில LGBTQ+ சமூக மக்களும், பொதுச்சமூகத்தில் சிலரும்கொண்டிருக்கின்றனர். அவ்வாறான கருத்துக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதல்ல. முதலில் பாலினம்/பாலீர்ப்பு என்பது ஒருமனிதனுடைய தனிப்பட்ட விஷயம், அதனைவெளியில் தெரியப்படுத்த வேண்டுமாவேண்டாமா என முடிவு செய்ய வேண்டியதுஅத்தனிமனிதன்தான். ”நீ மறைவையில்(க்லோசெட் closet) இருக்கிறாய். அதனால் உன்மனத்திற்கு நீ துரோகம் இழைக்கின்றாய் “ எனக்கூறுவது தவறு. மக்கள் கூட்டுச்சமூகமாக வாழும்ஒரு இடத்தில், தனி மனிதன் தன் முடிவுகளைஅச்சமூகத்தினைக் கருத்தில் கொண்டே எடுக்கவேண்டியுள்ளது. மனத்தின் சாட்சி என்பதுஅம்மனிதன் வாழும் சமூகத்தின்விதிகளின்படியே அமைகிறது. அவ்வகையில்பார்த்தால் இந்தியாவில் பால்புதுமையினர்வேற்றுகிரகவாசிகளாகவும், சமூகத்தைக்கெடுக்க வந்தவர்களாகவும்பார்க்கப்படுகின்றனர். ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சாதியைசேர்ந்தவர் எப்படி தனது சாதியை பிறர்அறியக்கூடாது என்ற நிலைக்குஉள்ளாக்கப்படுகிறாரோ அதுபோன்ற நிலைக்கேபால்புதுமையினரும் தள்ளப்படுகின்றனர். ஒருவர் தன்னை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல்இருப்பதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் உள்ளன, அதில் அவரது / அவரைச் சார்ந்தவர்களின்விழிப்புணர்வு மற்றும் சமூக பொருளாதாரநிலைமையும் அடங்கும். ஓர்பாலீர்ப்பு உள்ளஒருவரின் வெளிவரும் பயணம் தன்னைப்பற்றிஅறிந்துகொண்டு அதனை ஏற்றுக்கொள்வதில்இருந்தே தொடங்குகிறது. இவ்வறிமுகம் ஊடகம்மூலகமாவோ அல்லது நண்பர்கள் மூலமாகவோஇருக்கும். அவை என்றுமே நேர்மறையாகஇருந்ததே இல்லை. முக்கியமாக தமிழ்த்திரையுலகம்ஓர்பாலீர்ப்பை ஒருகேலிக்கூத்தாகவே மாற்றி வைத்துள்ளது. இந்தியக் குடும்பங்களில்/பள்ளிகளில்பாலுறவைப்பற்றியோ,பாலினத்தைப்பற்றியோவிவாதிக்கப்படுவதில்லை. எட்டாம் வகுப்பு முதல்ஆண், பெண் உறுப்புகள் பற்றிய பாடங்கள்உயிரியலில் எனக்கு வந்திருக்கிறது ஆனால் ஒருமுறை கூட ஆசிரியர் அப்பாடங்களை நடத்தியதேஇல்லை. அப்படி இருந்தும் திருமணம் தான்வாழ்க்கை என இச்சமூகம் கூறுகிறது. ஒருகுழந்தைக்குப் பாலுறவைப்பற்றிய முதல்அறிமுகம் அதன் பள்ளி நண்பர்களிடமிருந்தேகிடைக்கிறது. அவ்வறிமுகம் எதிர்பாலினத்தைப்பற்றியதாகவே இருக்கும். அவ்வாறு இருக்கையில் ஓர்பாலீர்ப்பு உள்ள ஒருகுழந்தை அதை ஒரு கட்டம் என்றோ / தனக்குவந்த நோய் என்றோ நினைக்கும், தானும்ஒருநாள் தன் நண்பர்களைப்போல எதிர்பாலினத்தவர் மீது காதல் / ஆசை கொள்வோம்என நினைக்கும். இவை எல்லாவற்றையும் மீறிஒருவர் தன்னை ஏற்றுக்கொண்டாலும் தன்னைச்சுற்றியுள்ளவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா என்றஅச்சம் இருக்கும். பாலினம் சார்ந்த எந்தவிஷயத்தையுமே என்றுமே விவாதித்திடாத தன்பெற்றோரிடம் இதை எப்படிக் கூறுவது என்றதயக்கமும், அவர்கள் தன்னைகைவிட்டுவிடுவார்கள்  என்ற அச்சமும்தலைதூக்கும். தன்பாலீர்ப்பு உள்ளவர்க்கும்சரசாரி மனிதன் தன் வாழ்வில் சந்திக்கும் மற்றபிரச்சனைகளும் இருக்கும் என்பதையும் நாம்நினைவில்கொள்ள வேண்டும். தன்னைப்பற்றிபெற்றோரிடம் கூறினாலும் அவர்கள் தங்கள்பிள்ளைகளை ஏற்றுக்கொள்ள கால அவகாசம்தேவைப்படும். ஒருவர் தனைப்பற்றி தன்பெற்றோரிடத்தில் கூறினாலும் மற்றவர்களுக்குஏன் கூற வேண்டும் என்று கூட நினைக்கலாம். இச்சமூகத்தின் நம்பிக்கை மற்றும் அதன்விழிப்புணர்வின்மையாலேயே நாங்கள்எங்களைப்பற்றி இவ்வுலகத்திற்குஅறிவித்துக்கொள்ளும் நிலைமைக்குத்தள்ளப்பட்டுள்ளோம். இங்கே நாங்களும்வாழ்கின்றோம் என்பதை வெளிக்காட்டஎங்களுக்கு தேவை தைரியமே தவிரகுற்றவுணர்ச்சி அல்ல. அதே சமயம்மறைவையில் வாழ்பவர்கள்தைரியமில்லாதவர்களா என்றால் இல்லை, அவரவர் அவர்களுக்கு சாதகமான நேரத்திற்காககாத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சிலருக்கு அப்படிஒரு நேரம் வராமல் கூட போகலாம். என்னைப்பொறுத்தவரையில் வெளிப்படையாய்வாழாவிட்டாலும் தான் விரும்பிய நபரோடுவாழும் உறுதியுடைய அனைவருமே தங்கள்மனதிற்கு துரோகம் இழைக்காதவர்களே. – கொன்றை வேந்தன்  

சம பாலின உறவும் கலாச்சார ஆயுதமும்!

டிசம்பர் 10 மனித உரிமை நாளாக உலகம் முழுவதும் அனுசரிக்கப்பட்டது. அதற்கு அடுத்த நாளே, மனித உரிமைகளில் ஒன்றாக வலியுறுத்தப்பட்டு வருகிற சம பாலின உறவு உரிமையை நிராகரிக்கும் தீர்ப்பை இந்தியாவின் தலைமை நீதிமன்றம், அளித்துள்ளது. நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன் 2009ல் தில்லி உயர்நீதிமன்றம், சம பாலின உறவு வாழ்க்கையைத் தேர்வு செய்வோரை சிறையில் அடைக்க வழி செய்யும் இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் 377வது பிரிவு, அடிப்படை உரிமைகளை உறுதிப்படுத்துகிற நாட்டின் அரசமைப்பு சாசனத்துக்கு எதிரானது என்று […]