மோடி ஏன் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்? – 2

அரசு – நிர்வாகம் – கார்ப்பரேட்- மோடி

மோடி குறித்த கட்டுரை அல்ல இது. மாறாக, சர்வதேச நிதி மூலதனம், நவீன தாராளவாதம் மற்றும் இந்தியக் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் இன்றையத் தேவைக்கு மோடி எப்படி பொருந்துகிறார் என்பது குறித்த விளக்கமே. “ஒரு நவீன அரசு என்பது, பூர்ஷ்வாக் களின் ஒட்டுமொத்த நலன்களையும் கணக்கில் கொண்டு செயல்படும் ஒருநிர்வாகக் குழு என்பதைத் தவிரவேறொன்றுமில்லை.” இவை கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையில் உள்ள வாசகங்கள். காலமாற்றத்திற்கும், முதலாளிகளின் தேவை களுக்கும் ஏற்ப அரசின் நிர்வாக உத்திகள் மாறுபட்டு வருகின்றன. எனினும், 165 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், காரல்மார்க்சும் பிரடெரிக் எங்கெல்சும் அரசு குறித்து வகுத்த இந்த அடிப்படை இலக்கணம் இன்றைய சூழலுக்கும் பொருந்துவதாகவே உள்ளது.

பொருளாதார தேசியம்!

சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய சுமார்முப்பது ஆண்டுகள் வரை இந்தி யப் பொருளாதாரம் அரசின் கட்டுப்பாட்டிற்குள்ளேயே இயங்கி வந்தது. இந்நாட்டில் முதலாளித் துவத்தை முழுமையாக நிறுவுவதும், பெரும் முதலாளிகளின் நலன்களை முன்னிலைப் படுத்துவதுமே இந்திய பூர்ஷ்வா-நிலப்பிரபுத் துவ அர சின் இலட்சியம் என்றாலும், அத்தகைய அரசிற்கு பரந்த சமூக ஆதரவு தளம் தேவைப்பட்டது. அந்நிலையில், அது பல்வேறு வர்க்கங்களின் நலன்களையும், கோரிக்கைகளையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டிய தேவை எழுந்தது. இத்தகைய சூழலில், ‘சோஷலிச பாணி சமுதாயம்’ போன்ற சொல்லாடல்களின் பின்னணி யில், ‘பொருளாதார தேசியம்’ என்பது அரசின் நடைமுறைக் கொள்கையாக ஏற்கப்பட்டிருந்தது. அத்தகைய ‘பொருளாதார தேசியம்’ தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள், சிறு உற்பத்தி யாளர்கள் என பல வர்க்கங்களின் கோரிக்கைகளை உள்வாங்கி சமரசம் செய்துகொள்வதாக இருந்தது.

வர்க்க முரண்பாடுகளில் தலையிட்டு மத்தியஸ்தம் செய்யும் பணி, அரசின் கடமைகளில் ஒன்றாக இருந்தது. தொழிலாளர் நலச்சட்டங்கள் உள்ளிட்ட பல சட்டங்கள் இந்தக் காலத்தில் இயற்றப்பட்டவையே ஆகும். ஆனால், முதலாளித்துவப் பாதையில் பயணித்த இந்தியப் பொருளாதாரம் பின்னர் இயல்பாகவே நெருக்கடியில் சிக்கிக் கொண்டது. இப்பின்னணியில், உலக வங்கி, ஐ.எம்.எஃப் ஆகிய ஏகாதிபத்திய முகமைகளிடமிருந்து இந்தியா கடன்வாங்கவேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. அந்த அமைப்புக்கள் விதித்த நிபந்தனைகளை இந்திய அரசு ஏற்றுக் கொண்டு செயல்படத் தொடங்கிய நிலையில், இந்தப் பொருளாதார தேசியம் என்ற கொள்கை சற்றுத்தடம் புரளத் தொடங்கியது. 1980களில் துவங்கிய இந்தச் சரிவு 1990களின் மத்தியில், பொருளாதாரத் தேசியத்தினை முற்றிலுமாக நிராகரித்து, நவீன தாராளவாதக் கொள்கைகளை ஏற்பதில் போய் முடிந்தது.

நிர்வாக அதிகாரம்!

நவீன தாராளவாதக் கொள்கைகள் அம லாகும் இன்றைய சூழலில், நிதி மூலதனத்தின் விருப்பு வெறுப்புக்களை அனுசரித்தே அரசு செயல்பட வேண்டியுள்ளது. இல்லாவிடில், மூலதனம் நாட்டை விட்டு வெளியேறிவிடும் என்ற அச்சமே அதற்குக் காரணம்.இந்த நிலைமையில் ஜனநாயகத்தினையேகூட சற்றுவெட்டிச்சுருக்குவதற்கு இந்தியப் பெருமுதலாளிகள் தயங்கவில்லை.ஏனெனில், ஜனநாயகத்தில் மக்களின் விருப்பங்களின் அடிப்படையில் தான் கொள் கைகளை உருவாக்க முடியுமேயன்றி, அதற்கு எதிரான நிதி மூலதனத்தின் கொள்கைகளை அமலாக்க முடியாது. எனவே, நவீன தாராளவாதம் நாட்டின் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் உள் ளார்ந்த ஜனநாயக அம்சங்கள் பலவற்றைச் சிதைக்கும் வேலையில் இன்று ஈடுபட்டு வருகிறது. ஜனநாயகத்தின் வெளி அலங்காரங்கள் சிலவற்றை மட்டும் தக்க வைத்துக் கொண்டு, அதன் உள்ளடக்கத்தில் சர்வதேச நிதி மூலதனத்திற்கு ஆதரவான பல அம்சங்களைப் புகுத்துகிறார்கள். அவர் களது இந்த முயற்சியில், மக்களின் விருப் பங்களை விவாதிக்கும் நாடாளுமன்றம், சட்டமன்றங்கள் போன்றவை குறுக் கீடாகத் தோன்றுகின்றன.

எனவே அவைகளின் அதிகாரத்தினை, அரசு நிர்வாகத்தின் அதிகாரமாக மாற்றும் வேலையில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். சட்டப்பூர்வமாக நாடாளுமன்ற ஒப்புதல் தேவைப்படாத பிரச்சனைகளில், நிர் வாக அதிகாரத்தினைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, காங்கிரஸ் தலைமையிலான இன்றைய ஐ.மு.கூட்டணி அரசும் சரி, இதற்கு முந்தைய பி.ஜே.பி தலைமையிலான கூட்டணியும் சரி பல முடிவுகளை எடுத்திருக்கின்றன. உலக வர்த்தக அமைப்பு ஒப்பந்தத்திற்கான ஒப்புதல், அணு வர்த்தக ஒப்பந்தம், சிறு வணிகத்தில் அந்நிய நேரடி முலதனம் குறித்த முடிவுகள் போன்றவை அவ்வாறு எடுக்கப்பட்டவை தானே? 1996ம் ஆண்டில் 13 நாட்கள் மட்டுமே ஆட்சி செய்த பிரதமர் வாஜ்பாய், அவர் பதவியினை ராஜினாமா செய்வதற்கு அரை மணி நேரத் திற்கு முன்பாக, அந்நிய என்ரான் கம்பெனிக்கு ஆதரவான மறு உத்தரவாதத்தில் கையெழுத்திட்டதை மறந்து விட முடியுமா? அத்தகைய முடிவு களுக்கு எல்லாம் பயன்பட்டது இந்த நிர்வாக அதிகாரம் தானே?

இரண்டு வழிகளில்…

அரசமைப்பில் சட்டமியற்றல் (நாடாளு மன்றம்/சட்ட மன்றம்), நிர்வாகம், நீதி நிர்வாகம் ஆகிய அடிப்படையான மூன்று துறைகளில், நிதி மூலதனம் இன்று அதிகம் விரும்புவது நிர்வாகத்துறை அதிகாரத்தினையே. நாடாளுமன்றத்தைக் கூட்டாமல், பொழுது விடிவதற்கு முன்பு நாடு முழுவதும் அமலா கும் வகையில் இரவோடு இரவாக ஒரு உத்தரவினைப் பிறப்பிப்பதற்கு இந்தஅதிகாரம் தானே அவர்களுக்கு உதவு கிறது? எனவே தான், மற்ற இரண்டு துறைகளின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைப்பதற்கு நிதி மூலதனம் பெரிய அளவில் முயன்று வருகிறது. நீதித் துறையின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைப் பது உடனடியாக அவ்வளவு எளிதானது அல்ல என்ற நிலையில், அதனுடைய உடனடி இலக்கு இன்று சட்டமியற்றல் துறையே ஆகும்.

நவீன தாராளவாதக் கொள்கையின் அடிப்படையில் சிந்திக்க வைக்கும் நோக்கில், மேலைநாட்டுப் பல்கலைக் கழகங்கள் மூலம் நீதிபதிகளுக்கு மறுபயிற்சி அளிக்கும் பட்சத்தில், நீதித்துறையினை வளைப்பதும் கூட சாத்தியமானதேயாகும். நிர்வாகத் துறையின் அதிகாரங்களை வலுப்படுத்துவதற்காக, இன்றைக்கு இரண்டு வழிகளில் முயற்சிகள் மேற் கொள்ளப்படுகின்றன. ஒன்று, நிர்வாகத் துறையில் முக்கிய அதிகாரமுள்ள பதவிகளில், ‘சர்வதேச நிதிச் சமுதாயத்தின்’ கையாட்களை மட்டுமே நியமிக்கின்றனர். கல்வியாளர்கள், ஆலோசகர்கள், அதி காரிகள், மேலாண்மை விற்பன்னர்கள், நிதி ஆய்வாளர்கள் என்ற பல பெயர்களில் இந்த நிதிச் சமுதாயம் இயங்கி வருகிறது. உலகம் முழுவதும் சுற்றி வரும் இந்த சமுதாயத்தின் உறுப்பினர்கள், சிக்கனம், தனியார்மயம், அனைத்துத் துறைகளிலும் அந்நிய மூலதனம், தேசிய மத்திய வங்கிகளின் (நம் நாட்டில் ரிசர்வ் வங்கி) சுயநிர்ணய உரிமை உள்ளிட்ட நிதிச் சீர்திருத்தங்கள் போன்ற பல அம்சங்களில், உலகம் முழுவதும் உள்ளதேசிய அரசாங்கங்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கி வருகின்றனர்.

அத்தகைய ஆலோசனைகள் அனைத்துமே நிதிமூலதனத்தின் உலகக் கண்ணோட்டத்தினை அடிப் படையாக கொண்டவையே. 2002ம் ஆண்டில் பி.ஜே.பி அரசினால் நிய மிக்கப்பட்ட திட்டக் கமிஷன் துணைத் தலைவர் மாண்டேக் சிங் அலு வாலியா ஐ.மு.கூட்டணி ஆட்சியில் இன்று வரை தொடரும் ரகசியம் இதுதான். பிரதமரின் முதன்மைப் பொருளாதார ஆலோசகராக அண்மையில் உள்ளே நுழைந்த ரகுராம் ராஜன், அடுத்த கட்டத் தில் ரிசர்வ் வங்கியின் கவர்னராக நியமிக்கப்படுகிறார். இது தவிர, பிரதமர் அலு வலகம், நிதி அமைச்சகம் உள்ளிட்ட முக்கிய அமைச்சகங்களில் இந்த நிதிச்சமுதாயத்தின் உறுப்பினர்கள் கணிசமாக நிரப்பப்பட்டுள் ளனர். இதன் விளைவாக, அமைச்சரைத் தவிர மூத்த அதிகாரிகள் பலர் இங்கு வெறும் பொம் மைகளாக மாற்றப்பட்டு விட்டனர். எனவே நிதி மூலதனத்திற்கு ஆதரவான அத்தனை முடிவுகளையும் எவ்விதத் தடையுமின்றி இங்கே எடுக்க முடிகிறது. நிதிச் சமுதாயத்தின் உறுப்பினர் சில ரை நாடாளுமன்றத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும் என்ற ஆசை கூட நிதி மூலதனத்திற்கு உண்டு.

எனினும், இந்நாட் டின் பிரதமரையே மக்களவைத் தேர்தல் களுக்கு நிறுத்த முடியாத நிலையில், அது நடைமுறையில் இன்று சாத்தியமாக இல்லை. இரண்டாவதாக, நிர்வாகத் துறையின் முக்கியத்துவத்தினை அதிகரிக்க வேண்டும் எனில், மறுபுறத்தில் சட்டமியற்றல் துறையின் முக்கியத்துவத் தைக் குறைக்க வேண்டியுள்ளது. இந்தத் துறையில் நாடாளு மன்றத்திலும், சட்டமன்றத்திலும் மக்கள் பிரதிநிதிகளாக இருப்பவர்கள் அரசியல் கட்சியினரே. இந்தத் துறையின் முக் கியத்துவத்தைக் குறைக்க வேண் டும் எனில், அரசியல்வாதிகளின் பொதுத்தோற்றத்தினை சிதைக்க வேண்டும். எனவே, அந்தப் பணி யும் இன்று நடைபெற்று வருகிறது. ஊழல் அரசியல்வாதிகளின் முகத்திரையைக் கிழிக்க வேண்டும் என்பதில் இரண்டு கருத்துக்கள் இருக்க முடியாது. ஆனால், பிரச்ச னை என்னவென்றால், இன்றைய நவீன தாரா வாதக் கொள்கைகளே ஊழலின் ஊற்றுக்கண்ணாக விளங்குகின்றன.

நிதிச் சமுதாயத்திற்கு இது தெரியும் என்பது மட்டுமல்ல. இதில் அரசியல்வாதிகளை உள்ளிழுப்பதும், அவர்களுக்கு உதவுவதுமே இந்த நிதிச் சமுதாயம்தான். இந்த விஷயம் பொது வெளிக்கு வராத வரை, சட்டமியற்றல் துறையில் பங்கேற்கும் அரசியல்வாதிகள் நிர்வாகத் துறை அதிகாரம் வலுப் பெறுவதற்கு உதவுகின்றனர். ஒரு வேளை ஊழல் பொது வெளிக்கு வந்து விட்டால், அப் போதும் சட்டமியற்றல் துறை (அரசியல்வாதிகள்) வலுவிழப்பதும், நிர் வாகத் துறை மேலும் வலுப்பெறுவதும் நடைபெறுகிறது. நாடாளுமன்றம், சட்ட மன்றத்தை விட மத்திய உளவுத்துறை (சிபிஐ),தலைமைத் தணிக்கையாளர் (சிஏஜி),லோக் அயுக்தா போன்ற நிர்வாகத்துறை அமைப்புக்கள் இன்று பிரபலமடைந்து வருவதைப் பார்க்க முடிகிறது அல்லவா? இந்த அமைப்புக்கள் நேர்மையாகச் செயல்பட்டு மக்களுக்கு உதவுமானால், அது நல்லதுதான். ஆனால், நாடாளு மன்றம், சட்டமன்றங்களின் மரியாதை சீரழிக்கப்படுவது தான் இங்கு கவலைக்குரிய விஷயம்.

ஊடகங்களின் பங்கு!

ஊழல்கள் அனைத்துமே அரசி யல் வாதிகளின் ஊழலாகவே முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது. கார்ப்பரேட்டுகளின் லாபத்திற்காகவே நடைபெறும் இந்த ஊழல்களில் கார்ப்ப ரேட்டுக்களின் பங்குதிட்டமிட்டு மறைக்கப்படுகிறது. இன் றைக்கும் 2ஜி ஊழலில், அரசியல்வாதிகளைப் பற்றி பேசும் ஊடகங்கள், யாருடைய கொள்ளை லாபத்திற்காக அந்த ஊழல்கள்நடைபெற்றனவோ, அந்த கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் குறித்து அதிகம் பேசுவ தில்லை. ஒட்டுமொத்த ‘கேக்’கை எடுத்துக் கொண்டவர்களைப் பற்றிப் பேசாத ஊடகங்கள், அதில் சில துண்டுகளை சாப்பிட்டவர்களைப் பற்றி மட்டும் அதிகம்பேசுகிறது.

தேசிய ஊடகங்கள்பலவும் கார்ப்பரேட்டுக்களின் கைகளில் இருப்பதால் இது சாத்தியமாகிறது. தவிர, நவீன தாராளவாதக் கொள்கைஏதோ நல்லது போன்றும், அரசியல்வாதிகளின் ஊழல்கள் தான், அதன் அமலாக்கத்திற்கு ஊறு விளை விக்கின்றன என்பது போன்றும் நடுத்தர வர்க்கப் பிரிவினரிடம் ஒரு மாயையினைஊடகங்கள் உருவாக்கி வருகின்றன. ஊழல்களுக்கு எதிரான நடுத்தர வர்க்கத்தின் இயக்கங்களை ஊடகங்கள் உருவாக்கி ஆதரித்தன. ஆனால், அங்கெல்லாம் ஊழல்களில் கார்ப்பரேட்டுகளின் பங்கு குறித்து எதுவும் பேசப்படவில்லை.ஆனால், பொதுவாக ஊழலை எதிர்ப்பதால், ஊடகங்களுக்கு நடுத்தர வர்க்கப்பிரிவினர் மத்தியில் சிறிது நம்பகத் தன்மையும் கிடைத்திருக்கிறது.

வலிமை பொருந்திய அரசு!

மக்களின் வாழ்வதாரங்கள் கடுமை யாகத் தாக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில், நவீன தாராளவாதக் கொள்கைகள் தோல்வி அடைந்திருக்கின்றன. 2008ம் ஆண்டு அமெரிக்க நெருக்கடியின் பின்னணியில், அவை குறித்து நடுத்தர வர்க்கம் மற்றும் அறிவாளர்கள் மத்தியில் அதுவரை இருந்த ஆதரவு நிலை மாறி, சில ஐயப்பாடுகள் தோன்றியுள்ளன. எனினும் அவற்றைக் கைவிட விரும்பாத இந்தியப் பெருமுதலாளிகள், அக்கொள்கை களுக்கு எதிரான சக்திகளை அடக்குவதற்கு தங்களின் கட்டுப்பாட்டில் ஒரு வலிமை பொருந்திய அரசு இருக்க வேண்டும் என விரும்புகின்றனர்.

ஒரு நாட்டிற்கு வலிமையான அரசு தேவை என்பதில் எவரும் கருத்து வேறுபட முடியாது. ஆனால், மூலதனத்தின் நேரடிக் கட்டுப் பாட்டிற்குள் அரசு என்றால், அது பாசிசத்திற்கு சமமானது என இத் தாலியின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தலைவர் டோக்லியாட்டி கூறியதை இங்கு நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

கச்சிதமாகப் பொருந்துகின்ற மோடி!

அத்தகையதொரு வலிமையான அர சின் வர்க்கத் தன்மை நமக்குத் தெரியும். ஆனால் அதற்கு ஒரு வெகுஜனத் தன்மையும் தேவைப்படுகிறது. அந்த வகையில் சில முன்னணி மனிதர்களும் தேவைப் படுகின்றனர். அந்தத் தேவை யினை நிறைவு செய்வதில் முதலிடம் வகிப்பவர் மோடி. குஜராத் மாநிலத்தில், ஐந்து லட்சம்ஏக்கர் வரையிலான நிலத்தை விவ சாயிகளிடமும் மீனவர்களிடமும் இருந்து பிடுங்கி கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு வழங்கியிருக்கும் வள்ளல் இவர். நானோ தொழிற்சாலையினை மேற்கு வங்கத்திலிருந்து குஜராத்திற்கு அழைத்து வருவதற்காக 1,100 ஏக்கர் நிலத்தை சந்தை விலையை விட 100 மடங்கு குறைவான விலைக்கு டாட்டாவிற்கு கொடுத்தவர் இவர். டாட்டாவின் ரூ.2,900 கோடி மதிப்புள்ள அந்த முதலீட்டிற்கு, குஜராத் அரசு வழங்கிய நீண்ட காலக் கடன் (20 ஆண்டுகள்) ரூ.9,570 கோடி. அதற்கான வட்டி விகிதம் வெறும் 0.1 சதவீதம். (ஆம், ரூ.1000க்கு ஆண்டிற்கு ரூ.1 வட்டி). அண்மையில் இந்தியாவின் முதல் 100 கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் முதன்மை அதிகாரிகளிடம் ‘எக்கனாமிக் டைம்ஸ்’ நாளேடு நடத்திய சர்வேயில் 74 சதவீதத்தினர் மோடியே பிரதமர் பதவிக்குப் பொருத்தமானவர் எனக் கூறியுள்ளனர். இவர்களின் இந்தத் தெரிவில் வியப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது? இந்துத்துவா தளத்தில் செயல்படுபவர் என்பதால், அவர் வகுப்புவாத அடிப்படையில் மக்களைத் திரட்டும் ஆற்றல் பெற்றவர்.

எனவே, அந்த வகையில் அவர் அரசின் வெகுஜனத் தன்மையினை உறுதிப்படுத்தும் பங்கினையும் ஆற்றுவார் என கார்ப்பரேட் வட்டம் உறுதியாக நம்புகிறது. வகுப்புவாதம் மக்களின் ஒற்றுமையினைக் கெடுத்து விடும் என்பதெல்லாம் கார்ப்பரேட்டுக்களின் கவலை அல்ல. இன்னும் கூடச் சொல்லப் போனால், அத்தகைய பிளவு அவர்களுக்கு உத வும் என்று கூடக் கருதுவார்கள். மொத்தத்தில் இவ்விஷயத்தில் கார்ப்பரேட்டுகளின் தேவைகளுக்கு மோடி கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறார். கார்ப்பரேட்டுகளால் பிரதமர் பதவிக்கு முன்மொழியப்பட்ட மோடி, இன்று ஆர்.எஸ்.எஸ் மற்றும் பி.ஜே.பி கட்சியின் முன்மொழிவாகவும் மாறியிருக்கிறார். குஜராத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சி குறித்து ஊடகங்களும் பி.ஜே.பி கட்சியும் பலவாறாகக் கயிறு திரிக்கின்றன. அரசின் அதிகாரப்பூர்வமான புள்ளி விவரங்களின் அடிப்படையில் மோடியிடம் கேட்கப்படும் கேள்விகளை மோடி தவிர்க்கிறார், அல்லது சிரிக்காமல் பொய் உரைக்கிறார்.

குஜராத்தில் ரத்தசோகை நோயினால் அவதிப்படும் பெண் களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக உள்ளது பற்றி மோடியிடம் கேட்ட போது, குஜராத் பெண்கள் அழகாக இருக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தின் காரணமாக உரிய அளவு உணவு உண்பதில்லை எனக் கூறியிருக்கிறார். இது ஒரு சிறிய எடுத்துக்காட்டு மட்டுமே. இருப் பினும், மோடியை இந்தியாவை மீட்கும் இரட் சகராக ஊடகங்கள் தொடர்ந்து சித்தரித்து வருகின்றன. மறுபுறத்தில் ஜனநாயகத்திலும், மக்கள் ஒற்றுமையிலும் அக்கறை கொண்டவர்கள் அதனை எதிர்த்துப் போராடி வருகின்றனர். நம்மைப் பொறுத்தவரை, இன்றைய சூழலில் நவீன தாராளவாதக் கொள்கைகளுக்கு எதிரான நமது போராட்டம், மதவெறிக்கு எதிரான, மக்கள் ஒற்றுமைக்கான போராட்டத்துடன் இணைந்ததாகத் தொடர வேண்டும்.

ஆதாரம் : பிரபாத் பட்நாயக் கட்டுரைகள்/பீப்பிள்ஸ் டெமாக்ரசி- 22, 29 செப்.2013.

இ.எம். ஜோசப்

நன்றி: தீக்கதிர் அக்டோபர் 11, 2013