மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை. . . . . . . . . . . . !

My purpose is to make a movie to make you warm. To give you some heat. Now, this rational world has become a place where only what is cool is good. Do you cut the movie on the basis of the beat of modernity or the basis of the beat of your own heart? 

– Emir Kusturica

சினிமா ஏன் இத்தனை பித்து கொள்ள வைக்கிறதென யோசிக்கும் சமயங்களில் எல்லாம் பார்த்த படங்களும் படங்கள் குறித்து பேசியவைகளும் ஏராளமாய் நினைவுக்கு வரும். இதுதான் நல்ல சினிமா?  இப்படித்தான் ஒரு சினிமா எடுக்கப்பட வேண்டுமென எத்தனையோ படங்கள் குறித்து எத்தனையோ பேர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். சில படங்கள் தந்த உந்துதலால் நானும் சொல்லியிருக்கிறேன். அதில் எதெல்லாம் சிறந்த சினிமா என்று யோசிக்கையில் அவை எல்லாமே சிறந்தவை என்றுதான் தோன்றுகிறது. ஒரு தனிமனிதனின் அக உணர்வுகளை தொந்தரவுக்குள்ளாக்கும் எந்தவொரு சினிமாவுக்கும் நல்ல சினிமாவிற்கான தகுதி உண்டு.

நேற்றைய தினம்  நண்பர் இயக்குநர் விக்கியுடன் புத்தக் கண்காட்சியிலிருந்து கோடம் பாக்கம் ரயில்நிலையம் வரை தொடர்ந்து உரையாடலும் இப்படித்தான் நடந்தது. ‘என் வாழ்வின் துயரமான எந்த சம்பவங்களுக்கும் நான் அழுததில்லை. ஆனால் மிக முக்கியமான திரைப்படங்களைப் பார்த்த நாளில் தாங்க முடியாமல் அழுதிருக்கிறேன். ஆகப் பெரிய சந்தோசத்தை, துக்கத்தை, கொண்டாட்டத்தை சினிமா மட்டுமே எனக்கு அந்தரமாக தந்துள்ளது. ஆக சினிமா என்பதன் அடிப்படை மனித  மனங்களுக்குள்ளிருக்கும் இந்த உணர்ச்சிகளோடு பிணைந்து போவதுதானா?’ என்று கேட்டேன். இன்று மறுபடியும் அதுதான் நடந்துள்ளது. மேற்கு தொடர்ச்சி மலை என் அக உணர்வுகளை அழமாக தொந்தரவிற்குள்ளாக்கி இருக்கிறது.

பன்னிரெண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு மதுரையில் ஒரு திரையிடலில் ( யதார்த்தா ராஜன் ஒருங்கிணைத்த திரையிடலென நினைவு ) சோமன துடி என்னும் கன்னட படம் பார்த்த போது என்னவிதமாக மனம் தொந்தரவிற்குள்ளாகி இருந்ததோ அதே தான்  இப்பொழுதும். நாம் அடிக்கடி சொல்லி பழக்கப்பட்ட எளிய மனிதர்களின் கதை என்பது பெரும்பாலும் தமிழ் சினிமாவில் எளிய மனிதர்களின் கதைகளாக இருப்பதில்லை. யதார்த்தமும் காண் யதார்த்தமும் வெவ்வேறானது. நாம் புனைவின் வழியாய் வாழ்வைப் பார்க்க பழகிவிட்டிருக்கிற ஒரு காலகட்டத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

அம்மாவுக்கு இரண்டு அக்காக்கள் ஒரு அண்ணன். உசிலம்பட்டிக்கு அருகில் மானூத்துதான் சொந்த ஊர். பஞ்சம் தலைவிரித்தாடிய  அவர்களின் பால்ய காலத்தில் குடும்பம் குடும்பமா எஸ்டேட்டுக்கு பஞ்சம் பிழைக்கப் போனவர்கள். பூம்பாறையில் நீண்ட காலம் இருந்தது. பிற்பாடு அம்மாவையும் மூத்த அக்காவையும் விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டார்கள். அம்மா பூம்பாறையிலிருந்து மூணாறில் இருக்கும் வேறு ஒரு எஸ்டேட்டிற்கு வேலைக்கு அனுப்பப்பட அம்மாவின் மூத்த அக்கா மட்டுமே பூம்பாறையில் இருந்தது. பிறகு அங்கேயே கல்யாணமும் கட்டி பிள்ளைப் பெற்று அங்கேயே செத்தும் போனது. இன்றும் வெவ்வேறு எஸ்டேட்களில் வேலைக்குப் போன சொந்தக்காரர்கள் அங்கேயே தங்கிவிட்டவர்கள் ஊர் திரும்பாமல் தான் இருக்கிறார்கள். எஸ்டேட் கதைகளை அம்மா சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒரு எஸ்டேட்டிலிருந்து தூரத்திலிருக்கும் வேறு ஒரு எஸ்டேட்டிற்கு கூட்டமாய் கால் நடையாய் இடம் பெயர்ந்து போகையில் கையில் பாத்திரத்தோடு ‘பஞ்சம் பிழைக்கப் போறம்மா, கஞ்சி ஊத்துங்க.’ என பசித்த நேரங்களில் சத்தமாய் கேட்டபடியே போவார்களாம். எதிர்ப்படும் ஆட்கள் இருக்கிற கஞ்சியோ கிழங்கோ கொடுத்து அனுப்புவது வழக்கம். எஸ்டேட் வாழ்க்கை என்பது சமவெளி வாழ்விலிருந்து முற்றிலும் வேறானது. இந்தப் படம் பார்க்கும் பொழுது அதற்குள் திணிக்கப்படாமல் விரிந்து செல்லும் டீடைல்ஸும், பேசு மொழியும் தான் முதலில் மலைக்க வைத்தது.

தேனி உசிலம்பட்டி பகுதிக்கென்ற பிரத்யேகமான வட்டார வழக்கு.( ஐப்பசி மாத மழையை அப்பிய அடமழ பேஞ்சப்ப கூட) என்று அந்த பெரியவர் சொல்லக் கேட்ட போது இதுபோல் எத்தனை வார்த்தைகளை மறந்து போனோம் எனத் தோன்றியது.

ஒரு தனிமனிதனின் வாழ்வைத் தொடர்ந்து செல்வதாக பயணித்தாலும் இந்த படத்தை நாம் ஒரு நிலத்தின் கதையாகத்தான் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஒவ்வொருவருடைய கதாபாத்திரமுமே கதை சொல்லிகளாக இருக்கின்றனர். மலையேறும் பாதையை, மனிதர்களை, கழுதைகளை, பன்றிக்கு கன்னி வைப்பதை, நல்லது கெட்டது சடங்குகளை எஸ்டேட் எவ்வாறு வளர்ந்தது என்பதையென அந்த நிலம் தொடர்பான ஏதோவொன்றைக் குறித்தும் காட்சியில் வரும் ஒவ்வொருவரும் நமக்கு சொல்கிறார்கள்.

அடூரின் படங்களில், கட்டக்கின் படங்களில், ஃபெலினியின் லா ஸ்ட்ராடாவில்  உணர்ச்சிப்பூர்வமான காட்சிகள் கதாப்பாத்திரங்கள் மிக இயல்பாக நடித்திருப்பார்கள். இயல்பாக நடிப்பதென்பது நாம் நம் வாழ்க்கையில் எவ்வாறு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறோமோ அதே போல் வெளிப்படுத்துவது. அந்தக் காட்சிகளும் சூழலும் அதனாலயே அழுத்தமானதாய் இருக்கும். மகேந்திரனின் பூட்டாத பூட்டுகள், நண்டு படங்ங்களில் இதை நாம் கவனித்திருக்க முடியும். இந்தப் படத்திலும் கதாப்பாத்திரங்கள் நம் இயல்பு வாழ்க்கையில் எவ்வாறு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறோமோ அப்படியேதான் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். நாடகீயமான காட்சிகள் இல்லாத ஒரு படத்தில் நாடகீயமான நடிப்பையும் வைக்கக் கூடாதென்பதில் மிகத் தெளிவாக இருந்ததால் தான் முழுக்க புது முகங்களை நடிக்க வைத்திருக்கிறார்கள்.

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் கதையில் நிகழும் முக்கியமான  மாற்றங்கள் சாலை வருவது, நிலம் கையப்படுத்தப்பட்டு தொழிலாளிகள் வேலையின்றி அகதிகளாய் சொந்த மண்ணிலிருந்து துரத்தப்படுவது மட்டுமல்ல கண்ணுக்குத் தெரியாமல் வனம் கார்ப்ரேட் மயப்படுவதையும் சொல்கிறது. இந்திய சூழலியல் வளத்தில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைக்கு மிக முக்கியமான பங்குண்டு. ஆனால் ஒவ்வொரு வருடத்திலும் அந்த மலைகளின் இயல்பான வனத்தை அழித்து ரிசார்ட்டுகள் கட்டவும் புதிய ஒற்றுப் பயிர்களை நடவுமாக வேகமாய் அந்த வளத்தை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். காட்டிலிருந்து ஏற்கனவே ஏராளமான பழங்குடி மக்கள் வெளியே துரத்தப்பட்டு நிலமற்றவர்களாய் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். போதாக்குறைக்கு தமிழக கேரள கர்நாடக வனத்துறையினர் பழங்குடி மக்களிடமும் எஸ்டேட் மக்களிடமும் நிகழ்த்திய சுரண்டல் சொல்லொண்ணா துயரம் கொண்டவை. நிலமில்லாததின் வலிகளைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் உங்களுக்கு அருகில் சாலை வேலைகளிலும், கட்டிட வேலைகளிலும் ஈடுபடும் உடல் வற்றிய மனிதர்களைக் கவனியுங்கள். கேரளத்தின் பல சாலைகள் தமிழ்நாட்டில் நிலம் இழந்து வேலையில்லாமல் பஞ்சம் பிழைக்கப் போன நம் மக்களின் உழைப்பால் உருவானவை. அப்படியே அணைகளும். இன்றைக்கும் நடவு வேலைகளுக்கும் தோட்ட வேலைகளுக்கும் ஒப்பந்த கூலிக்காரர்களாய் போய்விட்டு வருகிறார்கள். இவர்கள் யாருக்கும் எந்தப் பணி பாதுகாப்பும் எப்போதும் இருந்ததில்லை. தலை முறை தலைமுறைகளாய் இவர்கள் உழைக்க மட்டுமே விதிக்கப்பட்டவர்கள்.

அபூர்வமாகத்தான் நம் மொழியில் மக்களுக்கான திரைப்படங்கள் வருகின்றன. எப்படி ஒரு வணிக சினிமாவை நாம் கொண்டாடுகிறோமோ அப்படி சொல்லப்போனால் ஒருபடி மேலாக இந்தப் படத்தை நாம் கொண்டாட வேண்டும். சினிமாவின் நோக்கம் ரசிகனை உற்சாகப்படுத்துவது மட்டுமேயல்ல என்பதை இதுபோன்ற சில படங்கள் தான் நமக்கு அவ்வப்போது உணர்த்துகின்றன. இந்தப் படத்தின் வெற்றி இன்னும் சில நல்ல படங்கள் உருவாக துவக்கமாய் அமையும்.

தமிழ் சினிமாவின் கதை சந்தையில் பெரும்பாலான கதைகள் விவாத அறைகளைத் தாண்டி மக்களை நெருங்கி வருவதில்லை. இந்தக் கதை மக்களிடமிருந்து திரைக்கு வந்திருக்கிறது. அந்த மக்களின் வாழ்வைப் புரிந்து கொண்டு உள்வாங்கிய ஒருவர் உருவாக்கி இருக்கிறார். அரசியல் புரிதலென்பது கலையோடு வெளிப்படுவது அரிதான நிகழ்வு.

லெனின் பாரதியின் அரசியல் புரிதலை நாம் காட்சிப்பூர்வமாய் பார்க்க முடிகிறது. மஜித் மஜிதி ஒரு முறை ஏர்.ஆர். ர்ஹ்மானிடம் பிராந்தியத் தன்மையோடும் தங்களின் கலாச்சாரத்தோடும் வரும் இந்தியப் படங்களைப் பார்க்க விரும்புவதாக சொன்னதாகக் குறிப்பிட்டார். நாம் எல்லோருமே தயக்கமில்லாமல் மஜித் மஜிதிக்கு இந்தப் படத்தை பெருமையோடு பரிந்துரைக்கலாம்.

– ல‌ஷ்மி சரவணகுமார்.

About ஆசிரியர்குழு‍ மாற்று