இந்தியா – பாகிஸ்தான் பார்டர் எப்படி இருக்கும் என கற்பனை செய்து வைத்துள்ளீர்கள்?

எனது முதல் போஸ்டிங்கே காஷ்மிர்தான். அது பார்டர் அல்ல. அங்கே நடந்த ஒரு நிகழ்வு காஷ்மீரிகள் , பயங்கரவாதிகள் என்ற  பொதுப்புத்தியிலிருந்து என்னை மாற்றியது. 2001 முதல்  2004 வரை புல்வாமா  மாவட்டத்தில் வேலை. எனது கம்பெனி ஹட்குவாட்டரில் இருந்தது.

ஒரு நாள் ஒரு முஸ்லிம் வாலிபன் விசாரணைக்காக  கொண்டுவரப்பட்டான்.விஷயம் என்னவென்றால் அவனுடைய ஊரிலிருந்து இரு வாலிபர்கள் காணவில்லை. காணவில்லை என்றால் அவர்கள் பாகிஸ்தானிற்கு ஆயுத பயிற்சி எடுக்க சென்று விட்டதாக சொல்லலாம். அது குறித்து விசாரிக்க இவன் கொண்டு வரபட்டிருந்தான்.

பொதுவாக விசாரணைகள் G செல் என்ற ஒரு திக்கான தகர ரூமில் வைத்து நடத்தப்படும்.கதவுகள் அடைக்கபட்டே இருக்கும். அந்த வாலிபனுக்கும் அதே ரூமில் விசாரணை.சிரித்த முகத்துடன் நாம் தப்பு செய்யவில்லை என்ற தைரியமும், படபடப்புமாக இருந்தான்.அவனுக்கு காவலாக நான்.

எனது காவல் முடியும் வரை யாரும் விசாரிக்க வர வில்லை. கை விலங்கு இடப்பட்ட நிலையில் சாப்பாடு கொடுக்கும்போதும் இயற்கை அழைப்பின் போதும் மட்டுமே விலங்குகள் அவிழ்த்து விடப்பட்டன.

விசாரணை என்பதை விட அது அந்த ஊரில் வாழும் மற்றவர்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும் என்பதே நோக்கம். ரயில்வேயில் ஒரு கருப்பு நிற தொலைபேசி இருக்குமே அதுதான் இங்கு படு பயங்கரமான ஆயுதமே. அதில் டயல் செய்ய சுற்றும்போது சிறிய அளவில் மின்சாரம் உண்டாகும். அந்த போனோடு இணைக்கப்பட்ட வயர்கள் அந்த வாலிபனின் ஆணுறுப்பில் இணைக்கப்பட்டது. இப்பொழுது டயல் செய்யும் ஒவ்வொரு முறையும் அவன் ஆணுறுப்பில் பாயும் மின்சாரம் கொடுக்கும் மரண வேதனையை சற்று கற்பனை செய்யுங்கள். மல வாயில் மிளகாய்த்தூள் இடபட்டதா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அதுவும் நடப்பதுண்டு.

அடுத்த நாளில் நான் வேறு காவலுக்கு சென்ற படியால் மாலை மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது. மிகவும் தளர்ச்சியடைந்திருந்தான். நடக்க முடியாமல் நடந்தான்.அன்று மாலை கமாண்டன்ட் விசாரிப்பதாக அவர் பங்குக்கு வதை செய்தார். கதவு திறக்கும்போது சார் ஒரே ஒரு தடவை நான் சொல்றதை கேளுங்க என்றபோது நீ சொல்லி நான் கேட்கணுமா என்று முகத்தில் விடப்பட்ட ஒரு அறையில் மூலையில் போய் விழுந்தான். அழுதுகொண்டே இருந்தான். ஆறுதலாக பேசி சாப்பாடு கொடுத்து அமைதி செய்தேன். படிப்பு பற்றி பேசியபோது எனது படிப்புக்காக  INGOU வின் PROSPECTUS வாங்கி தருவதாக உறுதி அளித்தான்.

அடுத்த நாள் அவனை விடுதலை செய்தபோது நடக்கமுடியாமல் நடந்து சென்றான்.அவன் வீட்டிலிருந்து பெற்றோர் வந்திருந்தனர். அவன் அம்மா அழுத அழுகை மறக்கமுடியாதது. அவன் அழுத அழுகையை விட உக்கிரமாக அழுதபடி அழைத்து சென்றனர்.

நான் என் சகாவிடம் நாம் ஒருவனை தீவிரவாதியாக்குகிறோம் என்ற போது அவன் அதற்க்கு இனிமே அந்த ஊரில் எவனும் பாகிஸ்தான் போக மாட்டான். போனாலும் போகும் முன்னாடி இன்னொருத்தன் நமக்கு சேதி தந்திடுவான் . அதுக்குதான் இந்த அதிர்ச்சி முறை என்றான்.

சில நாட்கள் கழித்து  அந்த வாலிபன் நான் வாயிலில் காவல் பார்க்கும்போது INGOU  PROSPECTUSகொண்டு வந்து கொடுத்தான். மேலும் அவன் இதை கொடுக்க பலமுறை வந்ததாகவும் வேறு முகங்களை கண்டு பயந்து திரும்பி விட்டதாகவும் சொன்னான். அவன் ஊரில் ரோந்து பணிக்கு வந்த என்னை பார்த்ததாகவும் சொன்னான். நீ அப்பவே என்னிடம் பேசி இத கொடுத்திருக்கலாமே என்றேன். நீங்க மறுபடியும் பிடிச்சிட்டு போய்ட்டா? சொல்லிவிட்டு சென்று விட்டான்.மறுபடி ஒரு நாளும் பார்க்க வாய்ப்புகள் அமையவில்லை.ஆனால் மறக்க முடியாதவன்.

காஷ்மீர் என்றாலே தீவிரவாதம்  முஸ்லிம் என்றாலே தீவிரவாதம் என்று சொல்பவர்கள் கவனிக்கவும்.தன்னை துன்புறுத்திய படையில் உள்ள ஒருவனுக்கு உதவும் இதயம் எத்தனை பேருக்கு உண்டு?

அடுத்து நான் பஞ்சாப் வந்த போது வேலியினை கடந்து  ஜீரோ லைன் என நாங்கள் அழைக்கப்படும் இந்தியா பாகிஸ்தானின் எல்லையில் இந்திய விவசாயிகளின் பாதுகாப்பிற்கும் ,போதை பொருட்கள் கடத்தலை தவிர்க்கவும் காவலுக்கு நிற்போம். புதியதாக போன நிலையில் பாகிஸ்தான் நிலத்தில் மூத்திரம் பெய்து பெரும் வெறி ஒன்றை தணித்துக்கொண்டிருந்தேன். பின்னாளில் அப்படியான காவல் நிலையின் போது ரோந்து வந்த பாகிஸ்தான் ரேஞ்சர்ஸ் ( பாக் எல்லை வீரர்கள்) வயதில் மூத்தவராக இருந்தும் மிகுந்த மரியாதையோடு ஜனாப் நலமா என விசாரித்து கை குலுக்கி சென்ற போதும் அவர்கள் நிலப்பரப்பில் விளைந்த இலந்தைப்பழங்களை பகிர்ந்து சென்ற போதும் எனக்கு அந்த மூத்திர நெடி மூஞ்சில் அறைந்து சொன்னது நாம் நினைத்தது போல அல்ல பாகிஸ்தான்.

சில இடங்களில் 50 மீட்டர் தொலைவில் பாகிஸ்தான் அப்சர்வேசன் போஸ்ட் இருக்கும். நமது ஆபிசர்கள் நம்மை கண்காணிக்க வரும்போது சமிக்ஜை தருவார்கள். மாலையில் தேசிய கொடி இறக்க மறக்கும் நிலையில் விசிலடித்து நியாபகப்படுத்தும் அளவு நட்பாகவே அணுகியிருந்தனர். ( அப்டிலாம் மறக்கலாமா என பக்தாள்ஸ் குதிக்க வேண்டாம். மறதியும் ,சூழலும் அனைவருக்கும் பொதுவானது)

ஜம்மு சாம்பா எல்லையில் எனது பட்டாலியனில் ஸ்நைப்பர் தாக்குதல் நடந்தது. எவ்வித சேதமுமில்லை எனினும்   சட்டென flag meeting என வந்த பாகிஸ்தான் ரேஞ்சர்கள் கூறியது நாங்களும் நீங்களும்தான் பார்டரில் இருப்போம். எங்களுக்கும் குடும்பம், குழந்தைகள் உள்ளது. உங்களுக்கும் உள்ளது. நாங்க சுடவில்லை. சுட்டது எங்களை மீறியது என தெரிவித்த போது அவர்களின் நிலை குறித்து சிந்திக்க  தோன்றியது. அதன் பின்பும் முன்பும் பல துப்பாக்கிசூடுகள் ரேஞ்சர்ஸ்க்கும் நமக்கும்  நடந்திருந்தாலும் இந்திய சிப்பாயின் மீதான தாக்குதலுக்கு பதிலுக்கு பதிலாக இந்தியாவும் ஸ்நைப்பர் வைத்து காத்திருந்து டவரில் நின்ற ஒரு ரேஞ்சரை சுட்டுத்தள்ளியது. அன்றைய நாள் ஈத் என்பது துரதிருஷ்டவமானது. சொல்ல வந்த செய்தி என்னவெனில் பஞ்சாப்பில் கை குலுக்கிய நாங்கள் ஜம்முவில் ரத்தக்கறையை பூசிக்கொண்டோம்.

இருவருக்குமே இயல்பாக ரத்தம் காண விருப்பமில்லை. ஆனால் ஒரு சாதாரண விளையாட்டுப்போட்டியிலேயே ஒரு டீமின் சார்பாக வெறித்தனமாக ஆட ,ஜெயிக்க முற்படும் நாம் சிறுவயதிலிருந்து எதிரி எதிரி என கற்பிக்கப்பட்ட சூழலில் மிக எளிதாக பதிலுக்கு பதில் சண்டையில் இறங்கி விடுகிறோம். இருதரப்பும் அப்படித்தான் செயல்படுகிறோம்.

பஞ்சாபில் கை குலுக்கிய பாகிஸ்தானியை ஜம்முவில் எதிரியாக சந்திக்க வேண்டிய சூழலை இன்னும் இன்னும் முன்னெடுக்கிறார்களே அன்றி அதன் அடிப்படை பிரச்சனையை தீர்க்க யாரும் முன்னெடுப்பதாக தெரியவில்லை. அதிலும் தற்போதைய சூழல் முழுக்க முழுக்க தேர்தலுக்கு தேசபக்தியையும் ராணுவத்தினரின் உயிர்களையும் பலி கொடுப்பதாகவே சந்தேகிக்க தோன்றுகிறது.

பொதுமக்களுக்கு அரசியல் அறிவை கொடுக்க வேண்டிய ஊடகங்கள் மேலும் மேலும் அவர்களை சிந்துக்க விடாமல் சிந்திக்க தூண்டாமல் ராணுவத்துக்கும், CRPF-க்கும் வித்தியாசம் கூட தெரியாமல் அள்ளித்தெளிக்கும் செய்திகளையும் காணும்போது கேவலாமக் இருக்கிறது. அரசியல்வாதிகளுக்கும் இவர்களுக்கும் எவ்வித வித்தியாசமுமில்லை,வெட்கமுமில்லை.

ப்ருத்விராஜ் நடித்த மலையாளப்படம் ஒன்று… பிக்கெட் என பெயர் வரும். ஹிந்திப்படமும் அப்படியொன்று வந்தது… பாகிஸ்தான் இந்திய வீரர் இருவரும் சந்திக்கும் ஒரு சினிமா.. கொஞ்சமேனும் யதார்த்தம் நிறைந்த அந்த சினிமாவைக்கண்டாலோ உணர்ந்தாலோ ஒவ்வொரு சீருடைக்குள்ளும் தேங்கி கிடக்கும் சமாதானத்தை புரிந்து கொள்வீர்கள். சாதாரண மக்களுக்கு தீங்கிழைக்கும் போது அவனை பயன்படுத்துங்கள் அன்றி தேர்தலுக்கும் வீணாப்போன பக்திக்கும் பலியிடாதிர்கள்.

ராணுவமற்ற உலகம் ஒன்றை நோக்கி உலக மக்கள் பயணிக்கட்டும்.அப்படியான பயணம் நம்மிடமிருந்து தொடங்கட்டும். 

– சதீஷ் செல்லதுரை.