Demonetization – தோல்வியல்ல, வெற்றிதான். யாருக்கு? – 4

முதல் பகுதி: http://maattru.com/demonetisation-for-whom-1/
இரண்டாவது பகுதி: http://maattru.com/demonetisation-for-whom-2/
மூன்றாவது பகுதி: http://maattru.com/demonetisation-for-whom-3/

பணமதிப்பிழப்பினால் ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்புகளின் தொடர்ச்சி…

 

9.   தோல் தலைநகரத்தின் தோலையும் உரித்துப்போட்டது:

இந்தியாவின் தோல் தலைநகரம் என அழைக்கப்படும் நாக்பூரில்தான், 16% அளவிற்கான தோல் பொருட்கள் உற்பத்திசெய்யப்படுகின்றன. இதன்மூலம் 4,00,000 பேருக்கு நேரடியாகவும், மேலும் 6,00,000 பேருக்கு மறைமுகமாகவும் வேலைவாய்ப்பை வழங்கும் தொழிற்துறையாக நாக்பூரில் அது இருந்துவருகிறது. நாக்பூரில் மட்டும் கடந்த நவம்பருக்கு முன்னரவரை அதிகாரப்பூர்வமாக பதிவுசெய்யப்பட்ட 400 தோல்பதனிடும் தொழிற்சாலைகள் இருந்தன. அவற்றில் அரசின் கணக்கின்படியே பணமதிப்பிழப்பிற்கு பின்னர், 60 தொழிற்சாலைகள் மூடப்பட்டுவிட்டன. மேலும் அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்பை வெளியிடாமலே பல தொழிற்சாலைகள் பல மாதங்களாக மூடப்பட்டிருக்கின்றன.

“பணத்தைக் கையாண்டு தொழில் செய்யும் சிறு மற்றும் குறுதொழில் உரிமையாளர்கள் பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். பணமதிப்பிழப்பிற்கு பிறகு, கான்பூரில் 20% அளவிற்கு உற்பத்தி குறைந்திருக்கிறது” என்கிறார் தோல்பொருள் ஏற்றுமதி நிறுவனமான சூப்பர்ஹவுசின் உரிமையாளரான முக்தருல் அமின்.

தொழிலாளர்களின் நிலைதான் மிகவும் பரிதாபகரமானது. பல தொழிற்சாலைகள் மூடப்பட்ட நிலையில், தங்களுக்கு வேறுவேலையும் தெரியாத சூழலில், சம்பளமே கொடுக்காத நிலையிலும் வேலையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஒரே எண்ணத்தில் தொடர்ந்து வேலைக்கு சென்றுகொண்டிருக்கின்றனர் பல தொழிலாளர்கள்.

“சாப்பிடாமல் பசியோடு உறங்கப்போவது கூட பரவாயில்லை. ஆனால் ஒருநாள் முழுக்க உழைத்துவிட்டு வெறுங்கையோடு வீடுதிரும்பி, பசியோடு உறங்குவது மிகக்கடினம்” என்கிறார் ஷா ரஷித் அலி என்கிற தொழிலாளி.

 

10.   பூட்டுத்தொழிலுக்கே பூட்டுபோடப்பட்டது:

இந்தியாவின் பூட்டுத் தலைநகரமென்று அழைக்கப்படுகிற அலிகாரில் முகலாயர் காலத்திலேயே பூட்டு தயாரிக்கும் தொழில்கள் நடைபெற்றுவந்தபோதிலும், 1870இல் ஜான்சன் & கோ நிறுவனம்தான் முதன்முதலாக முறையான ஒரு பூட்டு தயாரிக்கும் நிறுவனத்தைத் துவங்கியது. தற்போது 5000த்திற்கும் மேற்பட்ட நேரடித் தயாரிப்பு நிறுவனங்களும், ஏராளமான துணை பட்டரைகளும் கொண்ட 4000 கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான வியாபார திறனைக்கொண்ட நகரமாக அலிகார் வளர்ந்திருக்கிறது. இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த பூட்டு உற்பத்தியில், 75% பூட்டுகள் அலிகாரில்தான் தயாரிக்கப்படுகின்றன. அலிகாரின் பூட்டுத்தொழிற்சாலைகளில் 2 இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்டோர் பணிபுரிந்துவருகின்றனர். பணமதிப்பிழப்பிற்கு பின்னர், ஊதியம் தருவதற்குகூட பணமின்றி, பல தொழிற்சாலைகள் காலவரையின்றி மூடப்பட்டன. 80% வரையிலும் உற்பத்தி குறைந்திருக்கிறது.

“ஊதியமும் இல்லை, உற்பத்தியும் இல்லை என்பதால் அக்கம்பக்கத்து மாநிலங்களிலிருந்தும் மாவட்டங்களிலிருந்தும் வேலைக்காக வந்திருந்தவர்கள் தங்களது ஊர்களுக்கு சென்றுவிட்டனர்.”

என்கிறார் தாலா நக்ரி தொழில் வளர்ச்சி சங்கத்தின் பொதுச்செயலாளரான சுனில் தத்தா.

தன்னுடைய பழைய செல்லாத நோட்டுகளை மாற்றுவதற்காக மூன்று நாட்கள் தொடர்ந்து வரிசையில் நின்றும் மாற்றமுடியாமல் போன அலிகாரைச் சேர்ந்த ரசியா ஹுசைன், தன்மீது நெருப்பை பற்றவைத்து தற்கொலைக்கு முயன்றார்.

“பூட்டின் சிறுபாகங்களை செய்வதைத் தவிர நான் வாழ்க்கையில் வேறு எதையும் கற்கைவில்லை. இதற்கு மேல் நான் என்ன செய்யப்போகிறேன்”

என்று பூட்டு செய்யும் சிறுபட்டரையில் பணிபுரிந்த ரசியா ஹுசைனின் கணவர், மருத்துவமனையில் தனது தீக்காயங்களோடு மருத்துவமனையில் இருந்த மனைவியின் அருகே அழுதுகொண்டே பேசியது ஆட்சியாளர்களைத் தவிர அனைவரின் நெஞ்சையும் உலுக்கியிருக்கும்.

11.   பொருளாதார இழப்பு:

மதிப்பிழந்ததாக அறிவிக்கப்பட்ட 15.44 இலட்சம் கோடிப் பணத்தில், 15.44 இலட்சம் கோடி ரூபாய் வங்கிகளுக்கு திரும்ப வந்துவிட்டதாக மத்திய ரிசர்வ் வங்கி அறிவித்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் 98.6% பணம் திரும்ப வந்துவிட்டது. ஆக கூட்டிக்கழித்துப் பார்த்தால், சுமார் 16,000 ஆயிரம் கோடி ரூபாய்தான் திரும்பவரவில்லை. ஆனால் இதற்காக எவ்வளவு செலவாகியிருக்கிறது என்பதை கணக்கிடவே இயலாது என்றாலும், சுமாரான இழப்புகள் எவ்வளவு என்று ஒரு குறைமதிப்பீடு போட்டுப்பார்ப்போம்.

காரணம்/வழி
இழப்பு
ஜிடிபி 5.7 சதவிகிதமாகக் குறைந்திருக்கிறது. 1% ஜிடிபி என்பது ஏறத்தாழ 1.5 இலட்சம் கோடி. (2% சதவிகிதம் குறைந்திருக்கிறது என்று வைத்துக்கொண்டால்…. 3,00,000,00,00,000

(3 இலட்சம் கோடி)

இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் விவசாயம் 12-13% ஆக இருக்கிறது. ஏறத்தாழ 24 இலட்சம் கோடி ரூபாய். பணமதிப்பிழப்பினால் 40% வரை விவசாயம் வீழ்ச்சியடைந்திருக்கிறது என்று சொல்லப்படுகிறது. அதனை 25% என்று குறைவாகக் கணிக்கிட்டாலும்… 6,00,000,00,00,000

(6 இலட்சம் கோடி)

இந்தியப் பொருளாதார கண்காணிப்பு மையத்தின் (CMIE) மதிப்பீட்டின்படி, அமைப்புசார் தொழில்களில் மட்டுமே… 61,500,00,00,000

(61,500 கோடி)

புதிய ரூபாய் நோட்டு அச்சடிப்பதற்கு தோராயமாக ஆன செலவு… 17,000,00,00,000

(17,000 கோடி)

இந்தியர்களின் ஒருநாளின் சராசரி உற்பத்தி மதிப்பு 270 ரூபாய். குறைந்தபட்சமாக 30 கோடி மக்கள் வேலைக்கு போகாமல் 10 நாட்களுக்கு கியூவில் நின்றதை கணக்கில் எடுத்தால்…

(270 * 10 * 30,00,00,000)

81,000,00,00,000

(81,000 கோடி)

ஒரு நாளைக்கு வங்கி ஊழியர்கள் வேலைநிறுத்தம் செய்தால் 15,000 கோடி இழப்பு ஏற்படுகிறது என்று அருண் ஜேட்லியே சொல்கிறார். ஆக இரண்டு மாதங்களாக வழக்கமான வங்கிப்பணிகளி எதையும் செய்யமுடியாமல், பணமதிப்பிழப்பின் வேலைகளை மட்டுமே வங்கி ஊழியர்கள் செய்ததால் ஏற்பட்ட இழப்பு….

(40 நாட்கள் * 15,000)

60,000,00,00,000

(60,000 கோடி)

இவை மட்டுமில்லாமல், எண்ணிலடங்கா தொழிலாளர்களின் வேலையிழப்பு, அதனால் உருவான பட்டினி, பசி, கடன் போன்றவற்றுக்கு எத்தனை இலட்சங்கள் இழப்பென்று கணக்கிடுவது? இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நூற்றுக்கும் அதிகமான மக்களின் விலைமதிப்பற்ற உயிர்களை இந்த பணமதிப்பிழப்பு திட்டம் பறித்திருக்கிறதே, அதற்கு என்ன விலையை மதிப்பீடாகப் போடுவது?

போராட்டகுணமே அனைத்திற்குமான தீர்வு:

நூறு கோடி மக்கள் தொகையுள்ள நாட்டில் ஒட்டுமொத்த மக்களையும் நடுத்தெருவில் நிற்கவைத்தது இந்த சர்வாதிகார அரசு. ஆனால் இதனை எதிர்த்து வலுவான எதிர்ப்புக்குரலோ, நாட்டையே ஸ்தம்பிக்கவைக்கும் போராட்டங்களோ நடந்ததா என்றால் இல்லை. இடதுசாரிகள் மட்டும்தான் ஆங்காங்கே போராடிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களோடு போராட்டக்களத்தில் பெருமளவிலான மக்கள் கைகோர்க்கவில்லை.

  • “நான் உழைத்து சம்பாதித்த பணத்தை செல்லாது என்று சொல்ல உனக்கு என்னடா உரிமை இருக்கு? எங்களுக்குள் நாங்கள் தொடர்ந்து பயன்படுத்துவோம். முடிந்தால் தடுத்துப்பார்”
    என்று சொல்லும் தைரியத்தை மக்களிடையே இல்லாமல் செய்தது யார்?
  • இவ்வளவு மோசமானதொரு பொருளாதாரப் போரை மக்கள் மீது திணித்தவர்களை நோக்கி, சாலையில் சும்மாக்கிடக்கும் சிறுகல்லைக்கூட எடுத்து வீசவிடாமல் நம்மைக் கட்டிப்போட்டது எது?
  • “70+ இலட்சம் கோடிகளை சுவிஸ் வங்கிகளில் வைத்திருக்கும் கொள்ளையர்களைத் தொடாமல் எங்களை ஏண்டா வந்து உயிரை எடுக்குறீங்க?” என்று கேட்காமல், எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ளும் நிலைக்கு நம்மைத் தள்ளியது யார்?
  • “11 இலட்சம் கோடிக்கும் மேல் கடன்வாங்கி திருப்பித்தராமல் ஏமாற்றும் சிலநூறு கார்ப்பரேட் திருடர்களின் சொத்துக்களை பறிமுதல் செய்யாமல் இன்னமும் ஏன் விட்டுவைத்திருக்கிறாய்?” என்று கிடுக்கிப்பிடி போடாமல் வங்கிகளின் வாசலில் பரிதாபமாக நம்மை நிற்கவைத்தது எது?
  • 2 இலட்சம் கோடியளவிற்கு வரியேய்ப்பு சலுகைகளை அம்பானிகளும் அதானிகளும் எப்படிப் பெற்றார்கள்? என்று கேட்கவிடாமல் தடுப்பது எது?
  • மக்களை அரசியலற்றவர்களாகவும், பிரதமரை மன்னரளவுக்கும் ஆக்கியவர்கள் யார்?

ஐரோப்பா மற்றும் அமெரிக்காவில் மட்டும்தான் மக்களுக்கு போராட்ட குணம் குறைந்திருக்கிறது என்றில்லை. இந்தியாவிலும் அப்படியானதொரு நிலைக்கு கொண்டுசெல்லப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை 2016 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 8 ஆம் நமக்கெல்லாம் உணர்த்திய நாள். ‘அரசியல் ஒரு சாக்கடை’, ‘அரசியல்வாதிகள் எல்லோரும் ஊழல்வாதிகள்’ போன்ற சொல்லாடல்களெல்லாம் இன்றைய தலைமுறையினை அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாக மாற்றத்தான் பயன்பட்டிருக்கின்றன. அரசியலின் அடிப்படியைக்கூட அறியாதவர்களாக மாற்றப்பட்டிருக்கின்றனர். அதன்விளைவுதான், இப்படியான சங்கர் படங்களின் பாணியில் அறிவிக்கப்படும் திடீர்திட்டங்களின் உண்மைத்தன்மையையும் நேர்மைத்தன்மையினையும் பகுத்தறிந்து புரிந்துகொள்ளும் திறன் குறைந்துபோயிருக்கிறது. இந்நிலையினை மாற்றி, போராட்ட குணத்தினை வளர்க்கவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம்…

பணமதிப்பிழப்பு, ஜிஎஸ்டி கவுன்சில் என எதுவும் நாடாளுமன்ற அமைப்பிற்குள் இல்லை. அனைத்திலும் சர்வாதிகாரத்தன்மைதான் இருக்கிறது. நமக்கான பதில்கள் ஓட்டுச்சாவடிகளிலோ பாராளுமன்றத்திலோ அல்ல, வீதிகளில்தான் இருக்கின்றன என்கிற நம்பிக்கையை ஜனநாயக இயக்கங்கள் ஒருங்கிணைந்து உருவாக்கவேண்டிய நேரமிது…

இந்தியாவில் பணமதிப்பிழப்பு அறிவிக்கப்பட்ட அதே காலகட்டத்தில், வெனிசுவேலாவிலும் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. வெனிசுவேலா அரசைக் கவிழ்ப்பதற்காக, கொலம்பிய மாஃபியாக்கள் முலமாக வெனிசுவேலாவின் பணமான பொலிவாரை அச்சடித்துக்கொண்டுவந்து கொட்டியஹ்டு அமெரிக்கா. வெனிசுவேலா அரசும் ஆட்டங்கண்டிருந்தது. அதனைத் தடுப்பதற்காக பெரிய நோட்டுகளை மதிப்பிழக்கும் அறிவிப்பை வெனிசுவேலாவின் அதிபர் வெளியிட்டார். ஆனால், அத்திட்டத்தை எதிர்த்து தெருவில் இறங்கிப்போராடினர் வெனெசுவேலா மக்கள். வேறுவழியின்றி, ஒரிருநாட்களிலேயே பணமதிப்பிழப்புத் திட்டத்தை திரும்பப்பெற்றது வெனிசுவேலா அரசு. வெனிசுவேலாவைவிட வங்கிக்கணக்குகள் அதிகமில்லாத மக்களைக் கொண்ட இந்திய மக்களால் அப்படியொரு அழுத்தத்தை இந்திய அரசுக்கு கொடுக்கமுடியாமல் போனது.

2016 நவம்பர் 8 ஆம் தேதியிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளவேண்டிய பாடம் ஒன்றே ஒன்றுதான். அது……………………….

தெருவில் இறங்கிப்போராடுவது”.

நன்றி:

Book: Demonetisation 2017 – One year later by Business Standard

மற்றும் ஏராளமான நூல்களும், இணையதளங்களும், மக்களும், அவர்களது கண்ணீர்க்கதைகளும்

-இ.பா.சிந்தன்

About இ.பா.சிந்தன்