நா.முத்துக்குமார்… எல்லோருக்கும் பிடித்த பாடலின் மரணம்!

na muthukumar
நா. முத்துக்குமார்

பாலுமகேந்திராவின் உதவி இயக்குநராக தன் திரைப் பயணத்தை தொடங்கிய நா.முத்துக்குமார்…. தமிழ் சினிமாவின் முக்கியமான பாடலாசிரியர்களில் ஒருவர். காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் கன்னிகாபுரம் என்கிற கிராமத்தில் பிறந்த நா.முத்துக்குமாருக்கு சிறுவயதில் இருந்தே புத்தகங்களோடு… நெருங்கிய உறவை உருவாக்கிக் கொடுத்தார், அவரது அப்பா.

1975 ஜூலை மாதம் 12ம் தேதி பிறந்த நா.முத்துக்குமார், 2016ம் ஆண்டு, ஆகஸ்டு மாதம், 14ம் தேதி, தன்னுடைய 41வது வயதில் நம்மை விட்டு, இந்த உலகத்தை விட்டு…. அவரது உறவை துண்டித்துக் கொண்டார்.

சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரியில் தமிழ் இலக்கியம் பயின்ற நா.முத்துக்குமார், சிறந்த கவிஞன், சிறப்பான பாடலாசிரியன், நல்ல நண்பன், என தன் தனித்தனி அடையாளங்களை… தன் வாழ்நாள் முழுமைக்குமான அடையாளங்களாக மாற்றிக் கொண்டார்.

எந்த வகையான பாடல் என்றாலும் அந்தப்பாடலை எளிமையாகவும் இனிமையாகவும் கவித்துவமாகவும் எழுதுகின்ற ஆற்றல் படைத்தவர், நா.முத்துக்குமார்.

இளையராஜாவின் இசையில் நா.முத்துக்குமார் எழுதிய முதல் பாடலின் தொடக்கவரிகளே இனிமைதான்.

“எனக்குப்பிடித்த பாடல், அது உனக்கும் பிடிக்குமே”

என்று தொடங்கும் அந்தப்பாடலில்,

நீர்த்துளி தீண்டினால் நீ தொடும் ஞாபகம்
நீ தொட்ட இடமெல்லாம் வீணையின் தேன் ஸ்வரம்
ஆயிரம் அருவியாய் அன்பிலே அணைக்கிறாய்
மேகம் போல எனக்குள்ளே மோகம் வளர்த்து கலைக்கிறாய்

என்று காதலும் காமமும் இணைந்த தேடலை மிக மென்மையாக தன் பாடல்களில் சொன்னவர் நா.முத்துக்குமார். “எனக்குப் பிடித்த பாடல், அது உனக்கும் பிடிக்குமே” என்று எழுதியவர் எல்லோருக்கும் பிடித்த பாடலாக இருந்தார்.

செலவுக்கு காசில்லை… உன்னைத்தேடி வருவதற்கு பஸ்ஸிற்கு கூட காசு இல்லை என்று தொலைபேசியில் சொன்னால் போதும்,  இருக்குமிடம் தேடி யாரிடமாவது பணம் கொடுத்து அனுப்புவான் நண்பன் நா.முத்துக்குமார். 500 ரூபாய் கேட்டால் 1000 ரூபாய் கொடுத்து அனுப்புவான் என் நண்பன், என்று கண்ணீர் வடிக்கிறார், நா.முத்துக்குமாரின் நண்பனும் பத்திரிகையாளரும் பாடலாசிரியருமாகிய நெல்லை பாரதி.

நண்பர்கள் உதவி கேட்டால், கடன் வாங்கியாவது உதவி செய், என்று தன் அப்பா சொன்னதாக “அணிலாடும் முன்றில்”, தொடரில் தன் மகனுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் குறிப்பிடுகிறார் நா.முத்துக்குமார். ஆம், அப்பாவின் சொல்படியே நடந்தார் நா.முத்துக்குமார். அதனால் தான் நெல்லை பாரதி போல அவரின் புகழ்பாடும் நண்பர்கள் ஏராளம் பேர் இருக்கிறார்கள்.

சினிமா மேடைகளில் மட்டுமல்ல, இலக்கிய மேடைகளிலும் தன்னை அடிக்கடி இருத்திக் கொண்டார் நா.முத்துக்குமார். எங்களது எல்லா நிகழ்வுகளிலும் பங்கெடுப்பார், பங்கெடுக்க விரும்புவார் நா.முத்துக்குமார் என்று அவரது பெருமை பேசுகிறார்கள், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் நண்பர்கள்.

சமகாலத்தில் ஒரு கவிஞனின் இறுதி ஊர்வலத்தில் இவ்வளவு பேர் கலந்து கொண்ட நிகழ்வு நா.முத்துக்குமாரின் இறுதி ஊர்வலமாகத்தான் இருக்கும். ஏன், எனில் நா.முத்துக்குமாரின் இறுதி ஊர்வலத்தில் கலந்துகொண்டவர்கள் அத்தனை பேரும் அவர் மீதான அன்பில் கலந்துகொண்டவர்களாகவே இருந்தார்கள். ஆம், “அன்பின் விழியில் எல்லாம் அழகே” என்று எழுதிய கவிஞர் அவர். அதற்காக தேசிய விருதும் பெற்றவர் அவர்.

அழகே அழகே எல்லாம் அழகே

அன்பின் விழியில் எல்லாம் அழகே

என்று சைவம் படத்தில் எழுதிய வரிகளுக்காகத்தான் இரண்டாவது தேசிய விருது பெற்றார், நா.முத்துக்குமார். முதல் தேசிய விருது, “ஆனந்த யாழை மீட்டுகிறாய்” பாடலுக்காக பெற்றார்.

பாடலாசிரியர் என்பதைத் தாண்டி கிரீடம் மற்றும் வாரணம் ஆயிரம் போன்ற படங்களுக்கு வசனம் எழுதி இருக்கிறார், நா.முத்துக்குமார்.

நா.முத்துக்குமார் எழுதிய புத்தகங்கள்…

  • தூசிகள் (கவிதைகள்)
  • நியூட்டனின் மூன்றாம் விதி (கவிதைகள்),
  • கிராமம் நகரம் மாநகரம் (கட்டுரைகள்)
  • பட்டாம்பூச்சி விற்பவன் (கவிதைகள்)
  • ஆணா ஆவண்ணா (கவிதைகள்)
  • என்னை சந்திக்க கனவில் வராதே (கவிதைகள்)
  • சில்க் சிட்டி (நாவல்)
  • பால காண்டம் (கட்டுரைகள்)
  • குழந்தைகள் நிறைந்த வீடு (ஹைக்கூ)
  • வேடிக்கை பார்ப்பவன் (கட்டுரைகள்)
  • அணிலாடும் முன்றில்… (உறவுகள் குறித்து ஆனந்த விகடனில் வெளிவந்த தொடர்)

தான் எழுதுவது மட்டுமில்லாமல் “பட்டாம்பூச்சி பதிப்பகம்” என்ற பெயரில் பதிப்பகம் தொடங்கி தன் நண்பர்களின் புத்தகங்களை அந்த பதிப்பகத்தின் மூலம் வெளியிட்டு அழகு பார்த்தார் நா.முத்துக்குமார்.

தன்னுடைய முதல் பாடலை சீமான் இயக்கிய வீரநடை படத்திற்காக 2000த்தில் எழுதிய நா.முத்துக்குமார், 15 வருடங்களில் 1500 பாடல்கள் எழுதியிருக்கிறார், என்பது அவரது தனிச்சிறப்பு. தொடர்ந்து பல வருடங்களாக, வருடத்தில் அதிக பாடல்கள் எழுதிய பாடலாசிரியர் என்ற பெருமையை தன்னோடு வைத்துக் கொண்டார், நா.முத்துக்குமார்.

கல்லறை மேலே பூக்கும் பூக்கள், கூந்தலைப்போய்த்தான் சேராதே… என்று எழுதிய இந்த கவிதைப்பூ கல்லறை தேடிச் சென்றுவிட்டது என்பது இன்னும் நம்ப முடியாத ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது.

“அணிலாடும் முன்றில்’ என்ற தொடரில்… தொடர்ச்சியாக உறவுகளின் பெருமையையும் வலிமையையும் பேசிய பெருங்கவிஞன், இன்று தன் அத்தனை உறவுகளையும் பாதி வழியில் அறுத்துக் கொண்டு…. அணைக்க முடியாத பெருந்தீயாய் கொடுமையான வலியை தன் குழந்தைகள் நடமாடும் வீட்டுக்குள் எறிந்து விட்டு… தீயோடு தீயாய் தானும் எரிந்து கரைந்து போனான், காலத்தால் அழிக்க முடியாத பாடல்களின் சொந்தக்காரன், கவிஞர்களே வியக்கும் கவிதைக்காரன்.

நா.முத்துக்குமார், கடைசியாக கத்திச்சண்டை படத்திற்கு பாடல் எழுதினார்  என்று சொல்கிறார்கள்… ஆனால் இனிமேல் காலத்தின் காதுகளில் தொண்டை கிழிய கத்திக் கத்தி சண்டை போட்டாலும் நா.முத்துக்குமார் நமக்கு திரும்பக் கிடைக்கப் போவதில்லை.

பாடல்கள், கவிதைகளில் இரண்டு வகை என்று நா.முத்துக்குமார் ஒரு முறை சொன்னார்… தமிழ் புலமையையும் புத்திசாலித்தனத்தையும் காட்டுவது ஒரு வகை… அதை Intellectual Poetry என்பார்கள். எளிமையான வரிகள், வார்த்தைகளால் எழுதுவது இரண்டாவது வகை… அதை Emotional Poetry என்பார்கள். எனக்கு எப்போதும் எமோஷனல் போயட்ரி தான் பிடிக்கும். நான் அந்த வகை பாடல்களையே அதிகம் எழுத விரும்புகிறேன் என்பார். அதனால் தான்,

உன்னாலே எந்நாளும்

என் ஜீவன் வாழுதே

சொல்லாமல் உன் சுவாசம்

என் மூச்சில் சேருதே

என்று எல்லோருக்கும் புரியும் வகையில் தன் பாடல்களில் எளிமையாய் வலிமை செய்தார் நா.முத்துக்குமார்.

மகத்தான மனிதர்களின் வாழ்க்கை நம் அனைவருக்குமான பாடமாக அமைவது… மிக மிக இயல்பான ஒன்று. ஆனால், சிலரின் மரணம், அவர்களின் வாழ்க்கையை விட சிறந்த பாடமாக அமைந்துவிடுகிறது. அவர்களின் மரண செய்திக்கு நிகராக அவர்கள் மரணம் நமக்கு சொல்லிச்சென்ற செய்திக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதே, அவர்களின் ஆத்மாக்களுக்கு நாம் செய்கிற நன்மையாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

கிஷோரின் மரணமும், நா.முத்துக்குமாரின் மரணமும்…. இருவேறு எச்சரிக்கைகளை நமக்கு மீண்டும் மீண்டும் விடுத்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.

நமது வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியும், நமது மரணத்தின் வலியும் நமக்கானது மட்டும் அல்ல… அது நம் அன்னை, தந்தைக்கும், மனைவி, குழந்தைகளுக்கும், நண்பர்களுக்கும் நம்மை சார்ந்தவர்களுக்குமானது என்பதே அது.

நான்கு வயதில் தன் அன்னையை இழந்து, தந்தையின் அரவணைப்பில் வளர்ந்த நா.முத்துக்குமார், இன்று எட்டே எட்டு மாதங்கள் ஆன தன் மகளை தவிக்கவிட்டு சென்றிருப்பது, அவரது மரணத்தின் ஆகப்பெரிய வலியாகவும் ஆதங்கமாகவும் இருக்கிறது.

இந்த மண்ணில் இதுபோல்

யாருமிங்கே

எங்கும் வாழ்ந்ததில்லை என்று

தோணுதடி…

என்று அப்பா-மகள் உறவை தன் பாடலின் கொண்டாடியவன்,  தன் செல்ல மகள் யோகலஷ்மியோடு அப்படிப்பட்டதொரு வாழ்க்கையை கொண்டாட முடியாமல் போனது, காலத்தின் துரோகம். விபரம் தெரியாத வயதில், மரணம் என்றால் என்ன என்று கூட புரியாத வயதில்… அவளை விட்டுவிட்டு மீண்டும் வரமுடியாத இடத்திற்கு புறப்படுட்டு சென்றுவிட்டான் என்பதை இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

முழுதாக ஒரு வயது கூட ஆகவில்லை… எட்டு மாதங்கள் மட்டுமே ஆகி இருக்கிறது… யோகலஷ்மிக்கு. பெண்களாக பிறந்து தாய்களாக ஆன சிலர் இந்த செய்தியை சொன்னதுமே பதறுகிறார்கள். அய்யோ… இனிமேல் இந்த அகால மரணத்திற்கு அந்த மழலையைக் கூட காரணமாக சொல்வார்களே என்று.

தேடி வந்த நோய் ஒன்று…. அந்த நோய் தேடி வருவதற்கு முன்பாக கூடவே தங்கவைத்துக்கொண்ட நோய் ஒன்று. தமிழைக் கவனித்த அளவுக்கு தன்னைக் கவனிக்காமல் போனான் இந்த கவிஞன். பாட்டுக்களால் நம்மை மயக்கியவன், பாட்டெழுவதில் மயங்கியவன், உலகெங்கும் இருக்கிற தமிழர்களை பாட்டில் மயக்கியவன்,  பாட்டிலுக்கு மயங்காமல் இருந்திருக்கலாம்.

வீரநடையில் தன் பாட்டுத்தமிழுக்கு நடைபழக சொல்லிக்கொடுத்தவன்…. நடக்க மறந்து போனான்.

ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி

எந்தன் வழி தேடிவந்தது..

அதன் வண்ணங்கள் மட்டும்

இன்று விரலோடு உள்ளது…

எவ்வளவு அழகாய், எவ்வளவு இதமாய், எவ்வளவு இயற்கையாய்… உன் வாழ்க்கையை உன் பாட்டில் நீயே பதிவு செய்திருக்கிறாய் தோழா. உன்னைத்தேடி வந்த வண்ணத்துப்பூச்சியை விட்டுவிட்டு வழியிலேயே விட்டுச்சென்றுவிட்டாயே… அந்த வண்ணத்துப்பூச்சியின் வண்ணங்கள் ஒட்டியிருந்த உன் விரல்கள் கூட இன்று எரிந்து சாம்பலாகி விட்டதே என் சகோதரனே….

உன் தமிழின் வண்ணங்கள் தமிழ் சினிமாவோடு கலந்திருக்கிறது. உன் கற்பனையின் வண்ணங்கள் காற்றில், எங்கள் காதுகளில் நிறைந்திருக்கிறது. பாட்டுக்கள் இருக்கும் வரை… பாவலன் உன் பெயரின் வண்ணங்கள்…. இந்த பூமியில் நிறைந்திருக்கும், நிலைத்திருக்கும்.

ஆனால்… ஆனால்… விரல்பிடித்து உன் வீட்டுப்பட்டாம்பூச்சிக்கு வண்ணத்துப்பூச்சியின் வண்ணங்களை அடையாளம் காட்டவேண்டிய நீ, உன் வண்ணங்கள் தொலைத்து கருப்புச் சாம்பலாகி விட்டாயே…

“அப்பாவின் முத்தம் வேண்டும்” என்று உன் செல்ல மகள் கேட்டால் நாங்கள் என்ன செய்வோம் முத்துக்குமார்….? என்று தோழர் பா.விஜயலட்சுமி கேட்பது உனக்கு கேட்கிறதா? உன்னிடம் அதற்கு பதில் இருக்கிறதா தோழனே?

காற்றினில் கிழியும்

இலைகளுக்கெல்லாம்

காற்றிடம் கோபம் கிடையாது…

என்று உன் பாடலில் தத்துவம் பேசுவதற்குக் கூட இயற்கையை துணைக்கு அழைத்த மென்மையான கவிஞனே…. உன் மரணம் இயற்கையானது என்று ஏற்றுக்கொள்ள இதயம் மறுக்கிறதே… உன் பாடலில் நீ சொல்லியது போலவே… உன் மரணம் எனும் காற்று, வாழ்நாள் முழுவதும் உன் வீட்டுத்தோட்டத்தில் உள்ள உனக்குப்பிடித்த செடிகளின் இலைகளை கிழித்து விளையாடும் விதிசெய்து விட்டு, விடைபெற்றுச் சென்றுவிட்டாயே….

– முருகன் மந்திரம்

முடிக்கும் முன் தோழர் பா.விஜயலட்சுமியின் வலிகள் நிறைந்த வார்த்தைகளின் அன்பை உங்களோடு பகிர்ந்துகொண்டு முடித்துக் கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

உங்கள் உடல் நிலையிலும் கவனம் வையுங்கள் கவிதையாளர்களே… அப்பாக்களே…. சினிமாக்காரர்களே… டிஜிட்டல் உலகில் பம்பரமாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் உழைப்பாளர்களே…உங்களுடைய உலகில் வேலை முக்கியமாய் இருக்கலாம்…ஆனால், யாரோ ஒருவருக்கு உலகமே நீங்கள்தான். அவர்களை உங்கள் உயிராய் நினைத்தால், உங்கள் உடலையும், உயிரையும் நோய்க்கு இழக்க நீங்கள் தயாராக இருக்க மாட்டீர்கள்!

இனியேனும் முத்துக்குமார்கள் சாகாதிருக்கட்டும்….

– பா.விஜயலட்சுமி

About ஆசிரியர்குழு‍ மாற்று