“சிவம் பேசினால் சவம் எழும்”

– எஸ்.முத்துக்கண்ணன்

சிவாவும், சேவுக்கும் ஒரு ஒற்றுமை உண்டு. சே அர்ஜெண்டினாவில் பிறந்து கியூபாவில் புரட்சி செய்து பொலியாவில் கொல்லப்பட்டான். சிவாவும் வத்தலக்குண்டில் பிறந்து, தூத்துக்குடியில் போராடி, பாப்பிரெட்டிபட்டியில் இறந்தவர்.

Viyer11884 ம் ஆண்டு திண்டுக்கல் மாவட்டம் வத்தலக்குண்டில் பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்த சிவா( இயற்பெயர் : சுப்பராமன்) தனது சிறுவயதில் மதுரையில் இருந்து வறுமையின் காரணமாக திருவனந்தபுரம் சென்று அங்குள்ள உண்டு உறைவிடப்பள்ளியில் (ஊட்டுப்புறையில்) தங்கி படித்தார். தனது 15 வயதில் மீனாட்சி என்பவரை திருமணம் செய்து மீண்டும் திருவனந்தபுரத்தில் வசித்த காலத்தில் ஆன்மிக நடவடிக்கைகளில் நாட்டம் கொண்டார். 1906ல் சிவாவின் தந்தை காலமானார். அந்த காலக் கட்டத்தில் தான் வங்கத்தை இரண்டாக கர்சன் பிரபு பிரிக்க, அதற்கு எதிராக தேசம் முழுவதும் எதிர்ப்பு இயக்கங்கள் நடைபெற துவங்கின. சுதேச உணர்வின் வெளிப்பாடாய் வந்தே மாதர முழக்கம் வெளிப்பட ஆரம்பித்த தருணம்.

1907 ல் திருவனந்தபுரத்தில் தர்ம பரிபாலன சமாஜம் என்ற அமைப்பை உருவாக்கி இளைஞர்களுக்கு தேச நலன் குறித்த அக்கறையை உருவாக்க முயற்சி மேற்கொண்டார். அரசுக்கு எதிரான நடவடிக்கை என அங்கிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு கால்நடையாகவே தூத்துக்குடிக்கு வந்து சேர்ந்தார். அப்போது ஒட்டப்பிடாரத்தில் வழக்கறிஞர் தொழில் செய்து வந்த வ.உ.சிக்கும் இவருக்கும் இடையே உளமார்ந்த நட்பு ஏற்பட்டது. ஒட்டப்பிடாரத்தின் அருகில் தான் எட்டையபுரம். சொல்லவா வேண்டும் பாட்டை கட்டி எரிதழல் ஏந்திய பாரதியின் நட்பும் சேர சுதந்திர தனல் சுடர் விட்டு எழுந்தது.

1908ல் வ.உ.சியும், சிவாவும் சேர்ந்து நெல்லை ஜில்லா முழுவதும் சுதேசி யாத்திரையும், பரப்புரையும் மேற்கொண்டு சுதந்திர கனலை மூட்டினார்கள். நெல்லை மாவட்டத்தின் இரட்டை குழல் துப்பாக்கி ஆனார்கள். சுப்பிரமணிய சிவாவின் பேச்சை கேட்டவர்கள்,.“ சிவம் பேசினால் சவம் எழும்’’ என்று சொல்லும் அளவிற்கு மிக சிறந்த மேடை பேச்சாளர். மார்ச் 12, 1908ல் இருவரும் கைது செய்யப்பட்டு 3 ஆண்டு கடும் காவல் தண்டனை பெற்று 1912ல் விடுதலை செய்யப்பட்ட பின்னணியில் சென்னையில் குடியேறினார்.

சென்னையில் இருந்த காலத்தில் மெரினா கடற்கரை பகுதியில் மக்கள் கூட்டத்தை பார்த்தால் சிறு நாற்காலி போட்டு அதில் ஏறி நின்று கொண்டு பாரதியின் சுதேசி பாடல்களை பாட ஆரம்பித்துவிடுவார். கூட்டம் நன்கு சேர்ந்தவுடன் சொற்பொழிவு ஆற்ற துவங்கி விடுவார். அந்தளவு தேச பக்த கனலை மூட்டியவர் சிவா. சென்னையில் ஞானபானு என்ற மாத இதழை துவங்கி எழுத ஆரம்பித்தார். 1915ல் சிவாவின் துணைவியார் மீனாட்சியின் மரணத்தினை தொடர்ந்து ஞானபானு நிற்க, 1916ல் பிரபஞ்ச மித்திரன் என்ற வார இதழை துவங்கி நாரதர் என்ற புனைப்பெயரில் கட்டுரைகளை எழுத்தி வந்தார். இக்காலத்தில் 20 நுhல்கள் வரை எழுதி வெளியிட்டார்.

1921ல் மீண்டும் தேச துரோக குற்றம் சாட்டப்பட்ட சிவா இரண்டறை ஆண்டு கடுங்காவல் தண்டனைக்காலத்தில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அங்கு தான் தண்டணையின் கோர வடிவம் காரணமாக தொழுநோய் ஏற்பட்டு சிறையில் இருந்து விடுதலை அடையும் போது தொழுநோயாளியாக வெளியே வந்தார். தொழுநோயின் தீவிரத்தை சொல்லும் போது “கொடியதோர் வியாதி கொல்லுது என்னை’’ என்றார். இதே காலத்தில் வ.உ.சி கைது செய்யப்பட்டு கண்ணணூர், கோவை சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டார்.

சிவாவின் தொழுநோயை காரணம் காட்டி ஆங்கிலேய அரசு அவருக்கு இரயிலில், பேருந்தில் பயணம் செய்ய தடைவிதித்தது. அந்த நிலையிலும் அவர் தொழுநோய் பாதித்த பகுதிகளை வெள்ளை துணியால் சுற்றி தெரியாத வண்ணம் நடைபயணமாகவே பயணம் செய்து விடுதலை வேட்கையை ஊட்டினார். அவர் ஆந்திர மாநிலத்தில் சிறையில் இருந்த காலத்தில் சுதந்திரப்போராட்ட வீரர்களோடு ஏற்பட்ட நட்பு காரணமாக விடுதலைக்கு பின்பு பாரத மாதாவிற்கு கோவில் கட்ட நிதி திரட்டும் நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டு தர்மபுரி மாவட்டம் பாப்பரபட்டியில் பாரதபுரத்தில் 6 ஏக்கர் நிலம் வாங்கி அதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டார். தனது 41 வயதில் 23-7-1925ல் தனது இறுதி மூச்சை நிறுத்தினார் சிவா.

சிவாவும், வ.உ.சியும் சுதேசி கப்பலை ஓட்டும் நிகழ்வையொட்டி நடந்த பொதுக் கூட்டத்தில் பங்கேற்ற தருணத்தில் வ.உ.சி பேசும் போது, இனிமேல் நாமே கப்பல் ஓட்டுவோம். வெள்ளைக்காரன் மூட்டை முடிச்சுக்களை கட்டிக்கொண்டு ஒடிவிட வேண்டும் என்று பேசிக் கொண்டிருந்தார். இதனை கண்ட சிவா இடையில் தலையிட்டு மைக்கை வாங்கி “ அவர்கள் வைத்துள்ள மூட்டை முடிச்சுகள் இந்தியர்களை சுரண்டியது. அதை இங்கேயே போட்டு விட்டு வெறும் கையோடு வெளியேறட்டும்” என்று சொன்னார். அந்தளவுக்கு அவர் இந்த தேசத்தின் மீது அக்கறை கொண்டவர்.

தென்னிந்தியாவின் முதல் வேலைநிறுத்தப் போராட்டமான தூத்துக்குடி கோரல் மில் வேலைநிறுத்தம் வெற்றி பெற கடும் முயற்சியை இரட்டையர்கள் இருவரும் மேற்கொண்டனர். சிவாவின் நடவடிக்கைகள் அனைத்து அளப்பரியது. தொழிலாளர்கள் அனைத்து பிரச்சனைகளிலும் தலையிட்டார். அந்த காலத்தில் இந்து முஸ்லீம் ஒற்றுமையை வலியுறுத்தி முழங்கியவர். பொதுக்கூட்ட மேடைகளில் வந்தே மாதரம், அல்லாஹீ அக்பர் என்று முழங்கித்தான் பேச்சை துவக்குவார். அரசியலையும், ஆன்மீகத்தையும் ஒரு சேர இணைத்தவர். மத நல்லிணக்கத்தை முன்னிறுத்தியவர். வடக்கில் திலகரைப்போல், தெற்கில் சிவா திகழ்ந்தார்.

“கால்கள் தான் என் உலகம்”

“நான் அர்ஜெண்டினாவில் பிறந்தேன், அது ஒன்றும் ரகசியமல்ல, நான் ஒரு அர்ஜெண்டினன், ஒரு கியூபன், அதே சமயம் அனைத்து லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளின் தேச பக்தனாகவும் உணர்கிறேன். தேவைப்பட்டால் யாருடைய வேண்டுகோளும் இன்றி, இதில் எந்தவொரு நாட்டின் விடுதலைக்காகவும் நான் உயிரை தரவும் சித்தமாக இருக்கிறேன்”.

இறுதியாக கியூபாவைவிட்டு கிளம்புவதற்கு முன்பு சேகுவேராவின் வார்த்தைகள், இந்த உலகின் கோடிக்கணக்கான இளைஞர்களின் அடையாளமாக மாறிப்போனவன் சேகுவேரா. வாழ்ந்த காலம் சொற்பமாக இருந்தாலும் தனக்கான நிலைபாட்டில் உறுதியாக திகழ்ந்தவன். 1929 ஜூன் 14ல் பிறந்த சேகுவேரா இரண்டரை வயதிலேயே ஆஸ்துமா நோய்க்கு ஆட்பட்டு தனது இறுதி நாட்கள் வரை அதோடு போராடியவர். 3000 கிலோ மீட்டருக்கு மேல் தனது நண்பன் அல்பெர்த்தோ கிரனாவுடன் லத்தீன் அமெரிக்காவில் பயணம் மேற்கொள்கிறார். அப்போது தான் பெருவில் தொழுநோய் முகாமை கண்டறிந்து அங்கு சேவை செய்கிறார். இதன் பின்னணியில் மருத்துவர் பட்டத்தை 1953ல் ஜூனில் பெற்ற கையோடு அமெரிக்காவிற்கு ஜூலையில் பயணம் மேற்கொள்கிறார். 1955ல் மெக்சிகோவில் வைத்து பிடல் காஸ்ட்ரோவை சந்திக்கிறார். அங்கு கியூபா புரட்சிக்கான போராளிக் குழுவோடு மருத்துவப்பணியாற்ற சென்று தன்னை போராளியாக மாற்றிக்கொள்கிறார்.

1948ல் தனது பள்ளி பருவத்தின் முதலாண்டு மருத்துவ பிரதிநிதியாக மாணவர் சங்கத்திற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பின்னணியில் இருந்து அவருக்கு அரசியல் ஆர்வம் ஏற்பட்டதாக சே பதிவு செய்கிறார். (அந்த சங்கம் இரு பிரிவாக இருந்தது. ஒன்று சீர்திருத்தவாதிகள் தரப்பும், மற்றொன்று கம்யூனிச சார்புடையதாகவும் இருந்தது. சே கம்யூனிஸ்டாக இல்லையென்றாலும் இடதுசாரியாக, சோசலிஸ்டாக இருந்தேன் என அவரே கூறியுள்ளார். இயல்பாக அன்றைய நிலையில் பெரோனிச எதிர்ப்பு, நாசிச எதிர்ப்பு, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு ஆகியவற்றில் ஒன்றாய் இருந்தோம் என்று கூறுகிறார். அன்று ஜப்பானின் நாகசாகி, ஹிரோசிமா நகரங்களின் மீது அமெரிக்கா குண்டு வீசியதை கண்டித்து பிரகடனத்தில் கையெழுத்திட்டதில் எனக்கு அரசியல் ஆர்வம் ஏற்பட்டது.

1955ல் ஆகஸ்டில் பெரு நாட்டை சேர்ந்த தீவிர அரசியலில் ஈடுபட்டிருந்தவரான ஹிடா காடியாவை சே திருமணம் செய்து கொண்டார். 1958ல் கியூபா சர்வாதிகாரி பாடிஸ்டா படைகளை தோற்கடித்து முன்னேறுகிறது புரட்சிப்படை. போரில் இறுதியாக பிடலின் தலைமையில் பல்வேறு வேலைநிறுத்தங்கள், மக்கள் பங்கேற்பு, கொரில்லா யுத்தம் என தோழர்களின் முயற்சியில் கியூபா யுத்தம் வெற்றிபெறுகிறது. அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் மூக்குடைந்து மண்ணை கவ்வுகிறது. அனைத்திற்கும் உடன் நின்றவர் சேகுவேரா. வெற்றி பெற்ற மண்ணில் நீண்ட நாட்கள் இருக்கவில்லை. புரட்சியின் போது விதைத்த கனவுகளில் இருந்து அறுவடை செய்ய நிஜத்தை தேடினார். கியூபாவின் வளர்ச்சிக்கான திட்டங்களை செயல்படுத்த பறந்தார் பல நாடுகளுக்கு, உதவி கோரினார். இந்தியாவிற்கும் வந்தார். ஐ.நாவில் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராக வீர உரையாற்றினார். முக்கால் நூற்றாண்டு தாண்டி இன்று கியூபாவிற்கும் அமெரிக்காவிற்கும் இடையில் நல்லெண்ண தூதராக போப் பிரான்சிஸ் வாடிகனில் இருந்து வந்து சகோதரத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார். அதை தொடர்ந்து நடைமுறை படுத்திக்காட்டியவர்கள் கியூபர்கள் என்பதில் பெருமைப்பட முடியும்.

ஒருமுறை சே தனது நண்பரிடம் சொன்னார். “கால்கள்தான் என் உலகம், என் கால்கள் பதியக்கூடிய பெருவெளி அனைத்தும் எனது. அதில் வாழும் அனைவரும் என் சகோதரர்கள்”. அதனால் தான் உலகில் எங்கு அநீதி நடைபெற்றாலும் அதை நோக்கி பயணித்தால் நீயும் நானும் தோழர்களே என்று பிரகடனத்தை வெளியிட்டவர் சேகுவேரா. அதனால் தான் என்னவோ லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் அனைத்தும் கால்பந்து போட்டியில் ஆர்வத்தோடு இருக்கின்றனவோ? எனவேதான் காஸ்ட்ரோவிடம், கியூபாவுக்கு விடுதலை கிடைக்கும் வரை நான் உங்களுடன் இருப்பேன். அதன் பின்பு நான் என் பயணத்தை தொடர்ந்து வெவ்வேறு இடங்கங்களுக்கு சென்றுவிடுவேன் என்று அழுத்தமாக கூறினார். இன்றும் இலட்சக்கணக்கான இளைஞர்கள் சேகுவேரா யார் என்று தெரியாமலேயே பனியன்களில் அவரது புகைப்படத்தை தாங்கி வலம் வருகின்றனர். அவர்களிடம் கேட்டால் தெரியாது. ஈர்க்கும் முகமாக இருந்தது. பேன்சியாக இருந்தது அதனால் உடுத்தினோம் என்கிறார்கள். தெரிந்தவர்கள் சொல்கிறார்கள். எனது அனைத்திலும் சே தான் இனி இருப்பார் என்று அப்படி என்ன சே சாதித்தார். மேலே சொன்னது தான், பிறந்தது ஒன்று, வளர்ந்தது ஒன்று. இறந்தது ஒன்று ஆனால் அனைத்திற்கும் அர்த்தம் கண்டவன் சே. அதனால் தான் வரலாறாகிப்போனான்.

இன்றைக்கு தமிழகத்திலும் பல எழுத்தாளர்கள் வரலாற்றை மாற்றி சேற்றை வாரி பூசுபவர்கள் உள்ளனர். ஜெயமோகன் போன்ற அறிவாளிகள் என தன்னை சொல்லிக் கொள்பவர்கள் கூட மிக மோசமான செயலையே மேற்கொள்கின்றனர். சே போன்ற புரட்சியாளர்களின் வழியில் சென்றால் மனிதர்களை கொன்றழிக்கும் வேலையே நடைபெறும். புரட்சி என்பது வன்முறை என்று எழுதிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். லெனினை இழுக்கிறார்கள். ரஷ்யபுரட்சி என்பது கூட தற்செயல் நிகழ்வுதான், அது விபத்துதான். அது திட்டமிட்ட நிகழ்வல்ல என்று ஜார் மன்னனுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்களின், விவசாயிகளின் உழைப்பை, தியாகத்தை கொச்சைப்படுத்தும் நடவடிக்கையில் ஈடுபடுகின்றார்கள். இப்படிப்பட்ட அரைவேக்காடுகளுக்கு உரக்க சொல்வோம். உண்மை ஒரு போதும் சாகாது.

சேகுவேரா தனிநபர் சாகசத்தில் நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை. “ சாவைப் பற்றி எனக்கு கவலை இல்லை என் பின்னால் வரும் தோழர்கள் என் துப்பாக்கியை எடுத்துக்கொள்வார்கள். தோட்டாக்கள் தொடர்ந்து சீறும் என்று உரைத்த உரையே மின்சாரமாய் போராளிகள் கைகளில் பாய்ந்தது” கொரில்லா யுத்தத்தின் சிற்பியாக சொல்லப்பட்ட சேதான் யுத்த களத்தில் எதிரிக்கும் வைத்தியம் பார்த்தார். யுத்தகளத்தில் தோட்டா சத்தங்களுக்கு இடையே புத்தங்களை கையில் ஏந்தி வாசித்தார். ஏகாதிபத்திய ஏதிர்ப்பு போரை உறுதியான முறையில் நடத்தியவர். சிபிஎன் தொலைக்காட்சிக்கு நியூயார்கில் வைத்து பேட்டியளித்த சேகுவேரா மிக தைரியமாக அமெரிக்க மண்ணிலேயே “ அமெரிக்கா ஒரு கழுதைப்புலி, அதன் ஏகாதிபத்தியத்தை நான் வேரறுப்பேன் ” என பேட்டியளித்து அமெரிக்க ஆட்சியாளர்களின் வயிற்றில் புளியை கரைத்தார்.

கியூபாவின் பல்வேறு அரசு பதவிகளை வகித்த போதும் சாதாரண மனிதனாகவே வாழ்க்கை நடத்தினார். உயர் பொறுப்புகளில் இருந்த போதும் விவசாயிகள், தொழிலாளிகளோடு களத்தில் பணியாற்றினார். அதனால் தான் அவரால் காங்கோ, பொலிவியா நாடுகளில் அடக்குமுறைக்கு எதிராக புரட்சியை உருவாக்க ஏகாதிபத்திய சக்திகளை வேரறுக்க புரட்சிப்படைகளுக்கு பயிற்சியளிக்க கிளம்பினார் சே. காங்கோவில் பணியை வெற்றிகரமாக்கிய சே, பொலிவியாவில் ஆரம்ப வெற்றிபெற்றாலும் இறுதியில் சிக்குண்டார் ஏகாதிபத்திய கூலிப்படைகளிடம். குண்டடிப்பட்டு கைது செய்யப்பட்டு அவரை கொல்ல அமெரிக்க சிஐஏ முடிவெடுத்த பின்னணியில் அவரது இறுதி நிமிடங்களில்,

நண்பகல் 1 மணிக்கு கைகள் கட்டப்பட்ட நிலையில் சே பள்ளிக்கூடத்தின் மற்றொரு தனியிடத்துக்கு மரியோ அழைத்துச் சென்று கொல்ல முயற்சி செய்து முட்டி போட்டு நிற்கசெல்வான். அதற்கு சே “ முட்டி போட்டு உயிர் வாழ்வதைவிட நின்று கொண்டே சாவது எவ்வளவோ மேல்” என கர்ஜித்தார். தன்னை நிற்க வைத்து சுடு என்பார். அந்த கோரிக்கையை அலட்சியப்படுத்தும் போது சே புன்னகைத்து சொல்வார். “ கோழையே சுடு! நீ சுடுவது சே அல்ல, சாதாரண மனிதனை நோக்கித்தான், உனது கைகள் நடுங்காமல் துப்பாக்கியை உயர்த்தி எனது நெஞ்சைப்பார்த்து சுடு, என சாகும் தருவாயில் எதிரிக்கும் யுத்தகள வகுப்பெடுத்தவர்,” சாவைப்பற்றி பயம் கொள்ளாத அந்த துணிவும் அவரின் சோலிச கனவும் தான் இன்று இளைஞர்களை ஈர்த்து வருகிறது. ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பின் அடையாள சின்னமாய் மாறிப்போனவன் சேகுவேரா.

About இளைஞர் மு‍ழக்கம்